บทที่ 127

บทที่ 127

หากมีเท้าข้างหนึ่งเหยียบลงไป

เจ้าหนอนตัวน้อยที่อวบออดยวนใจสั่นสะท้านกายเนื้อที่บอบบางนั้น ก่อนจะหดกระดองบนหลังเข้าหากันด้วยความตื่นตระหนก แล้วคายน้ำเมือกสายหนึ่งออกมาจากอวัยวะส่วนปากด้วยความอับอาย

เกิดเป็นเสียงดังแปะเบา ๆ

หยุนซูเฉินอดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปถึงภาพนั้น นางรู้สึกชาที่หนังศีรษะขึ้นมาวูบหนึ่งจนต้องถอยหลังกลับไปอีกครึ่งก้าว

ชิงโจวเสวี่ยสังเกตเห็นความผิดปกติของท่านอาจารย์ในที่สุด สายตาของนางละจากฝูงแมลงทั่วพื้น ก่อนจะกวาดไปสบเข้ากับแววตารังเกียจเดียดฉันท์ในดวงตาของหยุนซูเฉิน

อากาศภายในถ้ำนี้เบาบาง ทั้งยังชื้นแฉะยิ่งนัก อีกทั้งไม่มีจุดให้เกาะยึด เกรงว่าการใช้ไฟเผาคงใช้การไม่ได้ ส่วนการใช้น้ำล้างก็ควบคุมได้ยาก หากมีสักตัวสองตัวปลิวมาโดนตัวข้าจะทำอย่างไรเล่า

หยุนซูเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายกลับพบว่าวิธีที่ชิงโจวเสวี่ยกล่าวมานั้นคือวิธีที่ดีที่สุดอย่างแท้จริง

นางค่อย ๆ หลับตาลง พยักหน้าด้วยความจนปัญญา "เช่นนั้นเจ้าแช่แข็งให้หนาเข้าหน่อยก็แล้วกัน"

ชิงโจวเสวี่ยพิจารณาท่านอาจารย์อยู่ครู่หนึ่ง ทว่ากลับเก็บสายตาคืนมาและไม่คิดจะใช้วิธีเมื่อครู่