บทที่ 126

บทที่ 126

ยามนี้ถือเป็นของกำนัล

ไม่ว่าชอบหรือไม่ หากคิดดูให้ดี การปฏิเสธต่อหน้าผู้อื่นดูจะไม่ค่อยดีนัก

ท้ายที่สุดนางจึงรับเอาไว้ เก็บไว้ที่ชั้นลึกที่สุดของแหวนมิติ ดูคล้ายไม่ได้ตั้งใจจะนำมันออกมาใช้อีก

หยุนซูเฉินเคยมาพำนัก ณ ที่แห่งนี้ จึงไม่ใช่สถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเสียทีเดียว ฮวาชิงจู๋เดินเคียงข้างนางไปยังห้องรับรอง สตรีผู้นั้นพลันถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง "เจ้าก็ไม่บอกล่วงหน้า ตั้งแต่แรกยังไม่ทันแน่ใจ ถึงกับให้คนเตรียมไว้ตั้งสามห้อง"

"ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เช่นนั้นข้าก็ไม่รบกวนแล้ว" ชายกระโปรงของฮวาชิงจู๋ถอยร่นหายลับไปในความมืดอย่างรวดเร็ว แม้แต่เสียงใด ๆ ก็ไม่มี รวดเร็วปานภูตผีปีศาจ

ถึงแม้จะมีสามห้อง อยู่เพียงสองห้องก็ย่อมได้มิใช่หรือ

หยุนซูเฉินเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องที่จุดไฟสว่างอยู่สองห้องชั่วครู่ ก็สามารถระบุตำแหน่งของชิงโจวเสวี่ยได้อย่างรวดเร็ว นางเคาะประตูลอย ๆ เบา ๆ คราหนึ่ง จากนั้นจึงผลักประตูเดินเข้าไป

ที่ผ่านมามีแต่ฝ่ายนางที่เป็นฝ่ายรอคอยชิงโจวเสวี่ย

วันนี้ยากนักที่จะมาถึงช้ากว่าเดิมเล็กน้อย