บทที่ 128

บทที่ 128

ชิงโจวเสวี่ยหันกลับไปมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง นางถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ

นางพญาแมลงตัวนั้นแตกสลายเป็นสี่ส่วน เหลือเพียงแก่นปีศาจสีแดงสดเม็ดหนึ่งห่อหุ้มอยู่ท่ามกลางกองเมือก ทั้งสว่างไสวและเจิดจ้า

มือของหยุนซูเฉินชะงักค้าง จากนั้นจึงลดมือลง ราวกับยังมีความสั่นเทาเล็กน้อยหลงเหลืออยู่ ทว่าแผ่นหลังของนางยังคงเหยียดตรง ต่อหน้าศิษย์นางยังคงรักษาท่าทางสุขุมไว้ได้เช่นเคย

นางสะบัดมือว่างเปล่าครั้งหนึ่ง แก่นปีศาจเม็ดนั้นก็ลอยมาอยู่บนฝ่ามือของตน เพียงแต่ยังมีหยาดเมือกหยดติ๋ง หยุนซูเฉินทนดูต่อไม่ไหว จึงเก็บมันเข้าไปในแหวนมิติในทันที

เสียงสะเทือนกึกก้องข้างหูยังดังต่อเนื่อง สีหน้าของชิงโจวเสวี่ยเคร่งเครียดขึ้นมา "เกรงว่าจะถล่มลงมาแล้ว ท่านอาจารย์ รีบไปกันเถอะ"

นางคว้ามือของหยุนซูเฉินไว้ ตอนที่เดินผ่านอวี๋อิงก็ฉุดนางติดมือไปด้วย ทุกระยะที่ก้าวเดินจะใช้เสาน้ำแข็งค้ำยันเส้นทางเอาไว้ โชคดีที่ถอยร่นมาจนถึงปากถ้ำโดยไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงใดๆ

ทันทีที่ออกจากแดนลับ แสงสว่างเจิดจ้าก็สาดส่อง

อยู่แต่ในที่มืดนานเกินไป เมื่อพบแสงสว่างภายนอกจึงแสบตาอยู่ไม่น้อย ต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่นาน