บทที่ 125

บทที่ 125

แดนลับแห่งนี้อยู่ห่างจากแดนไท่ชูไม่ไกลนัก หากเหินกระบี่ไป ใช้เวลาเพียงชั่วครึ่งวันก็ถึงแล้ว

ยามที่ทั้งสามเดินมาถึงผาอีเมิ่ง ก็เกิดความเห็นไม่ตรงกันเล็กน้อยขึ้นมา

อวี๋อิงยังควบคุมกระบี่บินไม่ค่อยคล่องนัก ให้บินไปเองช้า ๆ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้น

หยุนซูเฉินส่งสัญญาณเรียกเจ้าตัวเล็กให้เข้ามาหา เพื่อเดินทางไปพร้อมกันกับนาง แต่ชิงโจวเสวี่ยกลับเอ่ยปากเสนอตัวขึ้นก่อน "ท่านอาจารย์ ให้ศิษย์พาศิษย์น้องเล็กไปเองเถอะเจ้าค่ะ"

อวี๋อิงหันไปมองศิษย์พี่หญิง ดวงตาโค้งลงเล็กน้อย

"ด้วยเหตุใด" หยุนซูเฉินยกแขนเสื้อขึ้น ใช้นิ้วกดลงบนไหล่ของอวี๋อิง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ท่านอาจารย์ปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดีหรือ ไยเจ้าจึงตัวติดกับศิษย์พี่ของเจ้าอยู่ร่ำไป"

ร่างของนางชะงักไปทันที สลับมองหยุนซูเฉินทีและมองชิงโจวเสวี่ยที ดูคล้ายกำลังลำบากใจอยู่บ้าง

ทว่าชิงโจวเสวี่ยไม่พูดพร่ำทำเพลง นางดึงตัวอวี๋อิงให้เข้ามาใกล้ สองนิ้วเรียงชิดติดกัน ท่องคาถาเบา ๆ ในใจ กระบี่ชิงซวงตอบรับคำเรียกและลอยมาหยุดนิ่งอยู่ข้างเท้าของนางอย่างรวดเร็ว

หยุนซูเฉินนึกไม่ถึงเลยว่าชิงเอ๋อร์จะมีท่าทีเด็ดเดี่ยวในการแย่งศิษย์น้องเล็กกับนางถึงเพียงนี้ หนำซ้ำยังอุ้มคนขึ้นกระบี่ชิงซวงไปก่อนโดยไม่รอให้ได้ทัดทาน นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดชายแขนเสื้อลงแล้วแค่นเสียงฮึ "ตามใจเจ้าก็แล้วกัน"