บทที่ 124

บทที่ 124

วันรุ่งขึ้น

ชิงโจวเสวี่ยพกแหวนมิติ อาศัยข้ออ้างว่าต้องไปลานฝึกยุทธ์ จึงเดินทางไปยังยอดเขาหลิงซู่เป็นพิเศษ

ทว่าวันนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยประจวบเหมาะนัก ศิษย์อาหลิ่วไม่ได้อยู่บนยอดเขาในเวลานี้

ชิงโจวเสวี่ยเดินวนเวียนสำรวจอยู่รอบบริเวณนั้น มีศิษย์ตัวน้อยริมทางหลายคนที่จำนางได้ ต่างพากันกะพริบตาปริบ ๆ มองตรงมา

"ท่านอาจารย์ไม่ได้อยู่จริง ๆ เจ้าค่ะ เกรงว่าคงต้องรออีกสักพักจึงจะกลับมา ส่วนศิษย์พี่หญิงไป๋กำลังหลอมโอสถอยู่ในห้องปรุงยา"

ศิษย์ผู้หนึ่งชี้บอกเส้นทางให้ ชิงโจวเสวี่ยจึงเดินตรงไปทันที และบังเอิญพบว่าประตูดังกล่าวแง้มเปิดอยู่เล็กน้อย ไป๋ซูเดินออกมาจากด้านใน

การที่ไป๋ซูเห็นนางย่อมไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอันใด นางกำลังจะเตรียมตัวไปหยิบยาส่งให้ศิษย์อาหยุน ทว่ามือกลับชะงักไปเมื่อนึกขึ้นได้ว่าชิงโจวเสวี่ยเพิ่งจะมาเยือนเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง

"ศิษย์พี่หญิง ข้ามีเรื่องอยากจะรบกวนให้ช่วยหน่อยเจ้าค่ะ"

นางหยิบกล่องขนมที่เก็บรักษาไว้ในแหวนมิติออกมา