บทที่ 123

บทที่ 123

ชิงโจวเสวี่ยสุดท้ายก็ยังไม่ได้ย้ายออกไป ส่วนอวี๋อิงจึงได้ปักหลักอยู่ที่ยอดเขาเฮ่ออีตั้งแต่นั้นมา

ฝีมือการทำอาหารของนางดีมาก ทั้งยังมีหลากหลายรูปแบบ นางทำขนมชิ้นเล็กชิ้นน้อยไว้มากมาย เมื่อจัดวางลงในกล่องแล้ว กลับดูคล้ายดั่งของบรรณาการจากวังหลวง

ชิงโจวเสวี่ยเห็นว่าท่านอาจารย์ค่อนข้างชอบอยู่ไม่น้อย

ท้ายที่สุดแล้วอาจิ่นก็ไม่ค่อยถนัดทำของพวกนี้เท่าใดนัก รูปแบบอาหารของมันก็ยังมีจำกัด ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าสู้แม่หนูน้อยที่มีมือไม้อ่อนช้อยงดงาม แกะสลักออกมาได้อย่างประณีตผู้นั้นไม่ได้

วันเวลาผ่านพ้นผันผ่านหมุนเวียนไปอีกหลายฤดูใบไม้ผลิ พลังฝีมือของศิษย์น้องเล็กก็เพิ่มขึ้นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ชิงโจวเสวี่ยเองก็ฝึกบำเพ็ญตบะและขบคิดคัมภีร์กระบี่อยู่ทุกวัน

ยามส่วนใหญ่แล้วอวี๋อิงมักจะอยู่ร่วมกับชิงโจวเสวี่ยเสมอ

"ท่านอาจารย์ไม่กลับมาหรือเจ้าค่ะ"

บนโต๊ะอาหารในวันนี้ กลับมีเงาร่างเพียงสองคนเท่านั้น อาจิ่นถูกศิษย์น้องเล็กอุ้มไว้ในอ้อมแขน ถูกขยี้ตรงใบหูกลึงไปกลึงมา

ทว่ามันเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยพอใจนัก ทั่วทั้งร่างของแมวแทบจะพองฟูจนกลายเป็นก้อนขนกลมดิ๊ก