บทที่ 122

บทที่ 122

ชิงโจวเสวี่ยผลักประตูเบายิ่ง แต่ก็ยังคงหลีกเลี่ยงไม่พ้นที่จะส่งเสียงดังออกมาเล็กน้อย

หยุนซูเฉินกำลังหวีผมอยู่หน้ากระจก ปลายนิ้วของนางยังคงพันเส้นผมไว้เส้นหนึ่ง ดึงมาไว้ด้านหน้าแล้วสางไปข้างหน้า ก่อนจะเงยสายตาขึ้นตามไป และทอดมองไปยังร่างของชิงโจวเสวี่ยพอดี

นางวางหวีลง เอนกายพิงกับโต๊ะ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "สี่ปีนี้เป็นอย่างไรบ้าง ทำจิตใจให้สงบได้พอหรือไม่"

"การเก็บตัวบำเพ็ญเพียร ย่อมเร็วกว่ายามปกติอยู่บ้างเจ้าค่ะ" ชิงโจวเสวี่ยตอบทันที

หยุนซูเฉินเอียงศีรษะพินิจมองนาง ชีวิตการบำเพ็ญตนอย่างสงบมาสี่ปี ราวกับชะล้างกลิ่นอายทางโลกที่ปะปนอยู่ตามหางคิ้วและมุมตาของนางออกไปจนหมดสิ้น

คาดว่าคงมุ่งมั่นต่อวิถีเซียนอย่างเต็มที่ ดูท่าทางความก้าวหน้าคงไม่เลวเลยทีเดียว

วันที่ชิงโจวเสวี่ยออกจากด่านเลือกไว้ได้ประจวบเหมาะเสียจริง กลับพอดีเหมาะเจาะตรงกับวันประลองใหญ่สิบปี วันนี้หยุนซูเฉินวุ่นวายอยู่บนยอดเขาหลักตลอดทั้งวัน ทั้งกายและใจเหนื่อยล้าเต็มที อยากแต่จะนอนหลับ

นางจำต้องกดความรู้สึกพะว้าพะวังเรื่องบุปผาจันทราเอาไว้ ในที่สุดก็รอจนชิงโจวเสวี่ยมาถึง และรีบไปเข้าเฝ้าท่านโจวกงในห้วงฝัน

ในมุมมองของชิงโจวเสวี่ยนั้น ท่านอาจารย์สนทนาส่งเดชกับนางเพียงไม่กี่คำ ก็ดับไฟเข้านอนแล้ว ดูราวกับค่อนข้างเย็นชาอยู่บ้าง