บทที่ 121

บทที่ 121

ชิงโจวเสวี่ยใช้เวลาสี่ปีที่ปราศจากท่านอาจารย์เคียงข้างในการขบคิดตำรากระบี่อย่างเงียบเชียบอยู่ภายในห้อง

นางหลับตาลง และมองเห็นละอองน้ำค้างแข็งสีเงินสายหนึ่งในทะเลจิต ตลอดสี่ปีมานี้ยามว่างนางมักจะนำละอองน้ำค้างแข็งเหล่านั้นมาปั้นแต่งตามใจปรารถนา จนในที่สุดมันก็ก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ

เกล็ดหิมะที่โปรยปรายพลันกระจายตัวออก คมดาบไร้รูปกรีดผ่านขอบฟ้า ก่อนจะรวมตัวกันอีกครั้ง ห่อหุ้มตนเองเอาไว้จนแน่นหนาราวกับทางช้างเผือกที่โอบล้อม

หากรุนแรงขึ้นมาอีกนิดก็จะแปรเปลี่ยนเป็นน้ำแข็งหนา ถักทอจนกลายเป็นกรงขังไร้รอยต่อ

ทั้งหมดนี้คือสามกระบวนท่ากระบี่ที่ชิงโจวเสวี่ยบรรลุออกมาได้ อาจเป็นเพราะนิสัยส่วนตัว กระบี่ที่นางบรรลุได้ส่วนใหญ่จึงเป็นการคุมเชิงและตั้งรับ ไม่ค่อยมีกระบี่สังหารที่มุ่งเอาชีวิตตรง ๆ

ตัวอักษรในตำราฉบับชำรุดเล่มนั้นเลือนรางจนแทบมองไม่เห็น จำต้องทำจิตใจให้สงบแล้วค่อย ๆ อ่านไปทีละตัว ยิ่งไปกว่านั้น ในจุดสำคัญหลายแห่งกลับขาดหายไป นางจึงต้องอาศัยการคาดเดาเอาเองทั้งสิ้น

【...หากกล่าวถึงขั้นสูงสุด...ทางเหนือของหมู่ขุนเขา ใต้พื้นดินมีน้ำแข็งหนาทึบหลายร้อยจั้ง ถ้ำของข้า...】