บทที่ 120

บทที่ 120

พรึบ หนังสือเล่มนั้นพลันลอยขึ้นมา

ตกลงบนมือของหลิ่วสวินฉินพอดี

นางใช้มือลูบรอยยับบนหน้ากระดาษจนเรียบเนียนเสมอกัน

"เจ้ามาที่นี่ไม่ได้มาเรียนจริง ๆ หรอก เช่นนั้นแล้ว ไยต้องมาเสียเวลาของข้าด้วยเล่า"

เยว่ฉางเกอส่งเสียงไอเบาๆ "เจ้า... เจ้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ได้ตั้งใจเรียน ข้าตั้งตาดูอยู่ต่างหากเล่า"

"เพราะเจ้าเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว"

หลิ่วสวินฉินสีหน้าไม่เปลี่ยนแปร "เวลาที่ไม่ตั้งใจ ดูแวบเดียวก็รู้แล้ว"

คำพูดนี้เอ่ยออกมา แท้จริงแล้วทั้งสองคนต่างก็ชะงักไปชั่วขณะ หลิ่วสวินฉินรู้สึกประหลาดใจที่ตนเองสามารถนึกย้อนไปถึงศิษย์น้องเมื่อห้าร้อยปีก่อนได้ ส่วนเยว่ฉางเกอก็คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าตนจะยังคงถูกนาง "มองออก" ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

เยว่ฉางเกอจึงใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง เอ่ยขึ้นด้วยความครุ่นคิด "ตอนนั้นเจ้าไร้ความอดทนยิ่งกว่านี้เสียอีก การบ้านทำไม่ได้ ข้าถามเจ้าสองสามคำ เจ้าเดาซิว่าเจ้าตอบว่าอย่างไร"