บทที่ 118

บทที่ 118

ชิงโจวเสวี่ยเอียงศีรษะมองนาง คิ้วเรียวขมวดมุ่นช้า ๆ ทว่าก็ยังคงไม่เอ่ยคำใด

พวกนางยืนสบตากันเนิ่นนาน ชั่วขณะนั้นได้ยินเพียงเสียงสายลมพัดผ่านยอดเขาเฮ่ออี

ริมฝีปากของหยุนซูเฉินขยับเล็กน้อย นางเอ่ยต่อว่า "เมื่อครู่นี้คือ—"

คำพูดของนางพลันสะดุดหยุดลง

แสงอาทิตย์อัสดงลอดผ่านช่องว่างระหว่างพวกนางสาดส่องประกายเรืองรอง ทว่าเมื่อร่างหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ แสงสว่างอันเลือนรางนั้นก็ประสานสนิทเข้าด้วยกัน ทิ้งไว้เพียงเงาร่างที่ถูกขอบสีส้มตัดผ่านรอบกาย

แสงเรืองรองนิ่งงันไร้ซึ่งสรรพเสียง

ทะเลเมฆรอบกายทอประกายสีทองระยิบระยับ ระลอกคลื่นแผ่ขยายสุดลูกหูลูกตา ราวกับภาพทิวทัศน์อันยิ่งใหญ่สะท้านปฐพี

จุมพิตนี้มาเยือนอย่างกะทันหัน และจากไปดั่งหมู่เมฆบางเบาที่ล่องลอยผ่านพ้น

เหตุใดจึงจูบเบาบางเช่นนี้เล่า