บทที่ 117

บทที่ 117

สำนักหลิงซวี

ลานหน้าตำหนักควรจะเป็นสถานที่สงบเงียบ แต่เวลานี้บนพื้นกลับมีรอยเท้าเหยียบย่ำปะปนกับโคลนปนหิมะกระจัดกระจาย กองสุมอยู่สองข้างทางเป็นหย่อมๆ นอกจากนี้ยังมีคราบเลือดสีเข้มปะปนอยู่ตามซอกหิมะ เปื้อนความขาวบริสุทธิ์นี้จนสกปรก

หลังผ่านศึกคราหนึ่ง เหล่าศิษย์สำนักหลิงซวีต่างพากันพักผ่อนฟื้นฟูกำลัง

ยังมีบรรดาศิษย์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากเผ่ามารอีกมากมายถูกหามเข้าไปในตำหนักหลัก จัดวางไว้บริเวณด้านข้าง

นี่คือหน้าที่ของไป๋ซูในการมาที่นี่ นางค่อนข้างยุ่งในตอนนี้ หมอเซียนส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนี้ ในยามสงครามจำเป็นต้องมีผู้อื่นคอยปกป้องดูแลอย่างดี หลังสงครามจึงเป็นแหล่งพลังที่ไม่มีวันหมดสิ้น

หลินสวินเจินและหร่วนหมิงจูติดตามเยว่ฉางเกอ หลบหลีกกำลังหลักของเผ่ามารได้อย่างสมบูรณ์ จึงได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ชิงโจวเสวี่ยถือผ้าผืนหนึ่ง เช็ดกระบี่อย่างละเอียด บนกระบี่เล่มนี้เปื้อนเลือดของเผ่ามารไม่น้อย เมื่อครู่สิ่งมีชีวิตมารตนใดที่คิดจะเข้าใกล้หยุนซูเฉิน ขอแค่ให้นางมองเห็น ล้วนต้องจบชีวิตลงใต้กระบี่ชิงซวง

บนตัวกระบี่ที่สว่างสดใสราวกับหิมะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงเข้ม นางจึงต้องใช้น้ำสะอาดแตะเบาๆ อย่างระมัดระวังเพื่อเช็ดออกให้หมด มิฉะนั้นหากนำกระบี่สกปรกใส่ฝัก แล้วปล่อยให้เน่าเปื่อยไปพร้อมกับคราบเลือดเหล่านี้เป็นเวลาหลายวัน กลิ่นจะเหม็นอับและส่งผลเสียต่อตัวกระบี่