บทที่ 116

บทที่ 116

"...เจ้ายังไม่ตายหรือ"

สหายเก่าในวันวาน เปลี่ยนแปลงไปจนเห็นได้ชัดเจน ดวงหน้าที่เคยเยาว์วัยไม่มีเหลืออีกแล้ว หางคิ้วและมุมตาล้วนเต็มไปด้วยความงดงามเย้ายวนและความดุดันอันเป็นเอกลักษณ์ของสตรีเผ่ามาร ทว่าแววตาที่ฉายความตกตะลึงระคนประหลาดใจของนาง กลับทำให้ความเฉียบคมที่ผ่านการอาบเลือดมาแรมปีนั้นดูอ่อนโยนลงไปมาก

ยวี่หลี

หยุนซูเฉินแค่นหัวเราะเบา ๆ ในใจ ทว่าสีหน้าบนใบหน้ากลับราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

ในอดีตหยุนซูเฉินหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในวันหนึ่ง และในวันถัดมาท่านจอมมารก็ประกาศข่าวว่านางล้มป่วยจนเสียชีวิต

ยวี่หลีไม่เคยคาดคิดเลยว่านางจะยังมีชีวิตอยู่ ความปีติยินดีชั่วขณะจึงพุ่งขึ้นมาเหนือความรู้สึกอื่น แต่เมื่อนางกวาดตามองไปยังชิงโจวเสวี่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างซึ่งรายล้อมไปด้วยพลังเซียนบริสุทธิ์ นางก็อดเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจไม่ได้ "เหตุใดหลายปีมานี้ เจ้าถึงไปคบค้าสมาคมกับพวกมันเล่า"

หยุนซูเฉินจ้องมองนางนิ่ง ๆ "หมายความว่าอย่างไร"

"ข้าไม่รู้จักเจ้า"

ชิงโจวเสวี่ยเองก็รู้สึกแปลกประหลาดไม่น้อย ชั่วพริบตาถัดมา นางก็ได้ยินท่านอาจารย์เอ่ยถามขึ้นว่า "แม่นางคือแม่ทัพของฝ่ายตรงข้ามอย่างนั้นหรือ ในยามที่ทั้งสองฝ่ายกำลังทำศึกกันเช่นนี้ เจ้ามาหาข้า หรือว่าต้องการจะเจรจาสงบศึก"