บทที่ 115

บทที่ 115

"ข้าจะบอกให้นะ"

ท่านปุโรหิตเชยคางแม่หนูน้อยขึ้น มองร่องรอยฟกช้ำและบาดแผลบนใบหน้าของนางด้วยความนึกสงสารอยู่บ้าง "เจ้าเด็กตัวแสบถังอู๋เยว่ผู้นั้น ช่างสมควรโดนสั่งสอนเสียจริง"

บนใบหน้าของนางแปะทับด้วยยาสมานแผลชั้นหนึ่ง กลิ่นอายประหลาดที่ท่านปุโรหิตปรุงขึ้นมักจะมีกลิ่นชวนฉงนอยู่เสมอ ทว่าผลลัพธ์กลับถือว่าไม่เลวทีเดียว พอทาลงไป ความรู้สึกเย็นเยียบก็แผ่ซ่านเข้าปกคลุมไอความร้อนผ่าวทันที

"ทว่าเจ้าก็อย่าได้เคียดแค้นท่านจอมมารจนเกินไปนัก" ท่านปุโรหิตวางชามกระเบื้องลง ยื่นมือไปขยี้เส้นผมของนาง "นางไม่ได้มีเรื่องขัดแย้งกับเจ้าเป็นทุนเดิมหรอก แต่แท้จริงแล้วส่วนใหญ่เป็นการขัดแย้งกับสำนักเซียนหลิวหยุนเสียมากกว่า"

"สองพี่น้องคู่นี้ เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังเด็ก แน่นอนว่ารักใคร่กลมเกลียวปานพี่น้องร่วมสายเลือด มารดาของเจ้าตายไป ท่านจอมมารเสียใจยิ่งนัก นางเดิมทีก็เป็นคนที่มีนิสัยดื้อรั้นฝังหัว วันใดที่ยังไม่สามารถแก้แค้นสำนักเซียนหลิวหยุนได้ วันนั้นย่อมไม่มีทางอยู่อย่างสงบสุข... ความจริงแล้วเจ้าไม่รู้กระมัง สมัยก่อนนางเคยเป็นคนร่าเริงสดใสผู้หนึ่งเชียวนะ"

"เจ้าคล้ายกับหยุนจื่อเยียนเหลือเกิน" ท่านปุโรหิตพินิจพิเคราะห์นางพลางถอนหายใจออกมา "ยามไม่ยิ้ม ยิ่งละม้ายคล้ายคลึงเข้าไปใหญ่ นางมองเจ้าแล้วคงจะรู้สึกขัดแย้งในใจน่าดู"

"มารดาอีกคนของข้า... เป็นผู้สังหารมารดาแท้ๆ ของข้าจริงหรือ" นางเงยหน้าขึ้น เนื่องจากทาโอสถไว้ ริมฝีปากจึงขยับได้อย่างยากลำบากเล็กน้อย