บทที่ 114

บทที่ 114

"ท่านจอมมาร องค์หญิงน้อยร่างกายอ่อนแอถึงเพียงนี้ เคล็ดวิชาของเผ่าเราล้วนหยินสุดขั้วและเย็นเยียบถึงขั้ว สำหรับนางแล้ว หากยังคงฝืนฝึกฝนต่อไป เกรงว่าจะมี... ภัยถึงชีวิต"

แสงไฟภายในตำหนักเจียหลัวหรี่ลงเล็กน้อย

ภาพจิตรกรรมฝาผนังบนฝาผนังตำหนักสลักลวดลายโปร่งโล่งอันประณีต รอยแกะสลักมีความเก่าแก่และแปลกประหลาด แผ่ขยายช้า ๆ จากตรงกลาง เมื่อมองให้ละเอียดกลับคล้ายเทพโบราณที่มีร่างเป็นมนุษย์แต่มีหางเป็นงู หางงูที่ยาวและหนาขดม้วนไปมา ราวกับกำลังเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า

ถังเจียเย่ปิดเปลือกตาลงนั่งอยู่บนบัลลังก์สูงสุดแห่งตำหนักเจียหลัว คล้ายกำลังนั่งสมาธิพักผ่อน เมื่อได้ยินดังนั้น นางจึงปรือเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะทอดสายตาลงมองหญิงสาวผู้กำลังหมอบราบอยู่แทบเท้า แผ่นหลังสั่นเทาน้อย ๆ

"ยังมีหนทางอื่นอีกหรือไม่"

เบื้องล่างยังมีอีกหลายคนสบตากันไปมา อ้ำอึ้งไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด

จอมมารหาได้มีอารมณ์สุนทรีย์ถึงเพียงนั้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พูดตรง ๆ"

หญิงสาวนางหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "องค์หญิงน้อย นาง... นางแม้จะฝึกวิชาของพวกเราไม่ได้ แต่ทว่าเคล็ดวิชาของพวกสำนักเซียนเหล่านั้นมีความเที่ยงตรงและสงบสุขุมกว่า น่าจะสามารถใช้ได้เจ้าค่ะ"

บนบัลลังก์สูง แสงไฟค่อนข้างสลัว สีหน้าของสตรีผู้นั้นมืดมนยากจะคาดเดา