บทที่ 113

บทที่ 113

เสียงร้องดุจดังล่องลอยมาจากยุคโบราณกาล แว่วประสานปะปนไปกับเสียงคำรามกู่ก้องอย่างบ้าคลั่งของฝูงสัตว์มาร ช่างดูใสกระจ่างยิ่งนัก

ผู้คนพลันแลเห็นแสงสว่างสายหนึ่ง ราวกับดวงตะวันสีชาดดวงหนึ่งร่วงหล่นลงท่ามกลางหมู่เมฆทมิฬ แผ่ไอความร้อนระอุและเปล่งประกายเจิดจ้า

ขนนกเพลิงสีแดงฉานแทบจะย้อมผืนฟ้าครึ่งหนึ่งให้กลายเป็นสีแดงชาด จูเชวียตัวหนึ่งซึ่งทั่วร่างลุกโชนด้วยเปลวเพลิงกางปีกออก ยามเมื่อโผบินพุ่งทะยานลงมา ได้กวาดร่างของเหล่าอสุราเฟยเทียนร่วงหล่นลงไปหลายตัว จากนั้นจึงร่อนลงเกาะบนยอดม่านพลังดุจกิ่งไม้ สะบัดหางขึ้นอย่างสง่างามคราหนึ่ง มันหมุนวนอยู่เบื้องบน เผาผลาญร่างของเหล่าอสุราเฟยเทียนอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

เยว่ฉางเกอเห็นดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เซียนหญิงหยุน ท่านยังรู้ทางกลับบ้านด้วยหรอกหรือ"

จูเชวียพัวพันต่อสู้กับสัตว์มารอยู่เบื้องบน หยุนซูเฉินและชิงโจวเสวี่ยอาศัยจังหวะนั้นก้าวผ่านม่านพลังเข้ามา

แม้ว่าเงาร่างของผู้อาวุโสหยุนจะไม่ได้ดูองอาจผึ่งผายนัก ทั้งยังดูบอบบางอยู่บ้าง ทว่ายามที่นางย่างกรายเข้ามาด้วยจังหวะก้าวเดินที่ไม่เร่งรีบ กลับทำให้หัวใจของหลายๆ คนสงบลงได้อย่างน่าประหลาด