กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 112
ข้างหูค่อย ๆ ไม่ได้ยินเสียงใดอีก มีเพียงคลื่นทะเลอันเงียบสงบและเสียงร้องอันไพเราะอ่อนหวาน
เสียงร้องของเงือกสามารถชักนำความโลภในจิตใจผู้คนได้
ผู้ที่ชื่นชอบความมั่งคั่งจะเห็นทองคำนับพันตำลึง ผู้ที่ชื่นชอบความงามจะมีโฉมงามรายล้อมรอบกาย ผู้ที่ชื่นชอบอำนาจจะถูกรายล้อมด้วยอำนาจอันไร้ขอบเขต พวกมันถูกล่อลวงแล้วพากันกระโจนลงสู่ทะเล กลายเป็นอาหารของเงือกในความฝันลวงตาในท้ายที่สุด
พลังวิญญาณของหยุนซูเฉินสูงกว่ากลุ่มภูตทะเลเหล่านี้มาก นางแอบโคจรพลังวิญญาณที่ปั่นป่วนเล็กน้อยนั้นด้วยตนเองครู่หนึ่ง พอกลับไปฟังอีกครั้งจึงเป็นเพียงบทเพลงที่ไพเราะบทหนึ่งเท่านั้น
นางพิจารณาชิงโจวเสวี่ยด้วยความนึกสนุก โดยไม่ได้ขัดขวางไม่ให้ปลาตัวเล็กเหล่านั้นขับร้องออกมาในทันที
ความโลภของนางจะเป็นเช่นไรเล่า
"อยากทำอะไรหรือ" หยุนซูเฉินถึงกับเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก นางเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ความจริงแล้วทำได้ทุกอย่าง"
เดิมทีชิงโจวเสวี่ยพยายามต่อต้านการล่อลวงเช่นนี้อย่างสุดกำลัง จมดิ่งอยู่ในความยื้อยุดที่เจ็บปวดอย่างยิ่ง เสียงของหยุนซูเฉินอาจเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่สติของนางพังทลายลง
ขนตาที่ลู่ลงของนางสั่นระริก มือที่กำแน่นคลายออกแล้วกำใหม่