บทที่ 111

บทที่ 111

ชิงโจวเสวี่ยยามที่ฟังนางเอ่ยถ้อยคำ มักจะรู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษ ยามเมื่อเสียงของท่านอาจารย์เข้าสู่โสตประสาท พร้อมด้วยเสียงหัวใจเต้นที่เด่นชัดขึ้นเพราะความเงียบงันอันล้ำลึก

ท่ามกลางสุ้มเสียงเช่นนี้ ทันทีที่นางหลับตาลง ก็ง่ายดายยิ่งนักที่จะผ่อนคลายและเข้าสู่ห้วงนิทรา

เมื่อนางสัมผัสได้ว่าลมหายใจของชิงเอ๋อร์สม่ำเสมอดีแล้ว นางจึงค่อยๆ ถอนชายแขนเสื้อที่กดทับอยู่ใต้ร่างออกอย่างเงียบเชียบ ยามที่พิจารณาดูกิริยาท่ายามหลับอันสงบของนาง จ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะก้มศีรษะลง

แตะเบาๆ บนริมฝีปาก

หยุนซูเฉินมิได้มีความโลภมากจนเกินไป เพียงลิ้มรสแค่พอหอมปากหอมคอ แล้วจึงลุกขึ้นยืน เพียงชั่วพริบตาเดียว นางก็เดินออกจากดินแดนเสี่ยวเฉียนคุน

กำไลหยกวงหนึ่งแขวนนิ่งอยู่เบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ

หยุนซูเฉินสวมกำไลหยกขาวไว้บนข้อมือ เดินมุ่งหน้าไปยังยอดเขาที่สูงที่สุดของเขาเป่ยหยวน ร่ายเคล็ดวิชาแล้วล่องไปตามกระแสลม

กวาดผ่านขุนเขานับหมื่นลูก ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม นางรู้สึกว่าสายน้ำรอบกายเริ่มหนาตาขึ้น เมื่อมองลงไปเบื้องล่างอีกครั้ง เงาเดี่ยวของหอเผิงไหลก็ตั้งตระหง่านอยู่บนเกาะที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง