บทที่ 110

บทที่ 110

"อะไรนะ"

ภูตมารหญิงเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหรี่ลงด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ทว่าท้ายที่สุดสีหน้ากลับเจือแววเย้ยหยัน "ต่อให้เจ้ามีพลังเซียนกล้าแกร่งบริสุทธิ์เพียงใด ก็ไม่ใช่คนเผ่าเรา ตั้งแต่เล็กจนโตข้าล้วนรู้ว่ามารดาตนมีพี่น้องสตรีผู้ใดบ้าง เหตุใดอยู่ ๆ ถึงงอกท่านน้าโผล่มาคนหนึ่งได้"

นางหันหน้าหนี ทำราวกับยินยอมให้ฆ่าแกงตามใจชอบ ทว่าเรือนร่างกลับสั่นเทาเล็กน้อย ความหวาดกลัวต่อความตายยังคงเป็นสัญชาตญาณ

หยุนซูเฉินไม่ได้ใส่ใจนัก "จะเชื่อหรือไม่ ย่อมไม่ใช่เรื่องสำคัญอันใด"

นางหยิบเก้าอี้หวายออกมาจากแหวนมิติ นั่งลงเบื้องหน้าอีกฝ่าย มองนางด้วยสายตาจากเบื้องสูง

"ห่างเหินจากภพมารเก้าแดนมาเนิ่นนาน" หยุนซูเฉินประสานปลายนิ้วเข้าหากัน ส่งสัญญาณเกี่ยวตวัดไปยังบาดแผลนั้นเบา ๆ สายน้ำเส้นบางสายหนึ่งจึงพุ่งทะลวงผ่านบาดแผลนั้นอีกครั้ง ล่ามตรึงร่างของอีกฝ่ายไว้แน่นหนา ก่อนจะดึงตัวเข้ามาใกล้ "มีบางเรื่องอยากจะไถ่ถามเจ้า"

"ใครส่งเจ้ามา"

เนื้อหนังบริเวณบาดแผลถูกดึงรั้ง ภูตมารหญิงเจ็บแปลบ ลายดอกบัวสีสดบนหน้าผากยิ่งเปล่งประกายแดงก่ำ ยามที่นางเงยหน้าขึ้น แววตากลับเต็มไปด้วยจิตสังหารล้ำลึก

นางส่งเสียงฮึชา ไม่ยอมเอ่ยปากตอบ