บทที่ 109

บทที่ 109

ได้ยินมาว่าหากผู้คนได้รับบาดเจ็บ ยิ่งนวดคลึงไปเรื่อย ๆ ก็จะยิ่งแนบชิดติดพันกัน นางไม่รู้ว่าที่อื่นเป็นอย่างไร แต่ในหนังสือนิยายส่วนใหญ่ล้วนเป็นเช่นนั้น

ทว่านั่นก็เป็นเพียงเรื่องในหนังสือนิยาย

——คาดไม่ถึงเลยว่าชิงเอ๋อร์จะออกแรงอย่างจริงจังเสียเหลือเกิน ทุกครั้งที่นางนวดลงมา หยุนซูเฉินก็เจ็บจนอยากจะหลบหนี ผลปรากฏว่าพอมองสำรวจดูแล้วจึงพบว่ามือข้างหนึ่งของตนยันอยู่ที่ไหล่ของอีกฝ่าย ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ยิ่งขยับถอยห่างออกไปเรื่อย ๆ

"ยานี้ต้องนวดให้กระจายตัว จึงจะออกฤทธิ์ได้"

อาจเป็นเพราะผิวบริเวณเอวและท้องของนางไม่ค่อยโดนแสงแดดมาตลอดปี จึงขาวนวลกระจ่างจนน่าตกใจ รอยช้ำเหล่านั้นจึงยิ่งดูน่ากลัวขึ้นมาถนัดตา

ชิงโจวเสวี่ยก้มสายตาลงมอง รู้สึกปวดใจอยู่บ้าง สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะผ่อนแรงลงเล็กน้อย แล้วค้างมือไว้ตรงจุดนั้นเพื่ออบอุ่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผละมือที่ชุ่มไปด้วยกลิ่นอายของตัวยาออกไป

สิ่งที่นางใช้ไม่ใช่ยารักษาแผลทั่วไป แต่เป็นสมุนไพรวิญญาณจำพวกบำรุงโลหิตและสลายลิ่มเลือดที่บดละเอียดจากยอดเขาหลิงซู่ เมื่อนวดวนเบา ๆ ฤทธิ์ยาก็ซึมซาบ รอยแผลจางหายไปกว่าครึ่ง