บทที่ 108

บทที่ 108

ชิงโจวเสวี่ยเดิมไม่ยอมขยับไปไหน แต่ในเมื่อท่านอาจารย์ต้องการออกเดินทาง นางจึงยอมรับการฝึกฝนเช่นนี้ตามธรรมชาติ

นางนำชุดผลัดเปลี่ยนมาสองสามชุด พกกระบี่ชิงซวงมาด้วย เดินทางตัวเปล่ามุ่งหน้าสู่ยอดเขาหลัก แม้ว่านางจะเป็นศิษย์สายตรงของหยุนซูเฉิน แต่การเดินทางครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีเพียงแค่นางคนเดียว ยังมีศิษย์ร่วมสำนักคนอื่น ๆ อีกด้วย ดังนั้นนางจึงจะทิ้งท่านอาจารย์แล้วหนีไปคนเดียวไม่ได้

ภายในสำนัก ไม่ใช่ว่าวิชาอาคมของทุกคนจะสามารถควบคุมเมฆเหินเดินอากาศได้อย่างง่ายดาย แต่กระบี่มีจิตวิญญาณ ความยากในการใช้กระบี่บินจึงไม่สูงนัก ดังนั้นต่อให้ไม่ใช่ศิษย์สายกระบี่ ศิษย์ก็มักจะพกกระบี่ประจำกายติดตัวไว้เสมอ

ตัวหยุนซูเฉินนั่นสิ อยากจะเอนกายพิงร่างของศิษย์รัก แล้วปล่อยให้กระบี่ชิงซวงเป็นพาหนะพาบินไปเสียจริง—กระบี่ชื่อดังเล่มนี้เหมาะมือยิ่งนัก ทั้งเนื่องจากอายุเก่าแก่ มันจึงคุ้นเคยกับเส้นทางของหลาย ๆ ที่ ไม่ต้องใช้พลังวิญญาณก็สามารถพาคนบินไปได้เอง ช่างสบายเสียจริง

น่าเสียดายที่ทำเช่นนั้นไม่ได้

ในฐานะผู้อาวุโสยามมีภารกิจของสำนัก นางจำต้องแสร้งทำเป็นว่าชิงโจวเสวี่ยเป็นเพียงศิษย์ธรรมดาคนหนึ่งในหมู่ศิษย์ทั่วไป การโดยสารกระบี่ร่วมกันยิ่งดูไม่ถูกกฎระเบียบ ทั้งยังไม่ควรสนิทสนมกันจนเกินไป