บทที่ 107

บทที่ 107

ชิงโจวเสวี่ยจดจำคำกำชับของศิษย์อาหลิ่วไว้ขึ้นใจ

เหมาะสมที่สุดคือยามจื่อ และแต่ละครั้งไม่ควรนานเกินไป ดังนั้นในยามจื่อทั้งสองจึงไม่ได้ผ่อนปรน หลังจากนั้นก็พักผ่อนเป็นระยะ สลับกับการเคลื่อนไหว พลอดรักกันอย่างแนบแน่นตลอดทั้งคืน

หยุนซูเฉินไม่เคยรู้มาก่อนว่าตนเองจะมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือถึงเพียงนี้ สามารถร่วมวงอลหม่านเช่นนี้ได้ตลอดทั้งคืน เมื่อถึงยามใกล้รุ่ง นางรู้สึกเลือนรางคล้ายฟ้าสว่างแล้ว กลับทำให้ตนเองตกใจไม่น้อย ทว่าสุดท้ายทั้งสองที่ต่างก็เหน็ดเหนื่อยจนหมดแรง ก็นอนกอดกันหลับสนิทไป

ยามที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว

ชิงโจวเสวี่ยไม่เคยตื่นสายถึงเพียงนี้มาก่อน นางหรี่ตามองแสงอาทิตย์ยามอัสดงที่เอียงลาดไปทางทิศตะวันตก เพิ่งจะพลิกตัว ร่างอันสงบยามหลับใหลของท่านอาจารย์ก็สะท้อนเข้าสู่สายตา

ลมหายใจของนางพลันสะดุดไปชั่วขณะ

ผ่านไปหนึ่งคืน สีหน้าของหยุนซูเฉินกลับดีขึ้นมากแล้ว ร่องรอยความเรื่อแดงยังคงหลงเหลืออยู่เล็กน้อย ราวกับกิ่งดอกไห่ถังแย้มบานยามหลับใหล ทั้งยั่วยวนและงดงามน่ามองยิ่งนัก

ที่แท้แล้วยามที่ร่างกายของนางหายดี จึงจะเป็นยามที่งดงามที่สุด

ช่วงหลายวันนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของทั้งสองเรียกได้ว่ามัวเมาตกต่ำ ไม่ออกนอกประตูใหญ่ไม่ก้ำก่ายประตูรอง เก็บตัวสงบอยู่ในห้องเพื่อขับพิษอย่างสบายใจ กำจัดออกไปทีละน้อย ความคืบหน้าจึงรวดเร็วยิ่งนัก