บทที่ 106

บทที่ 106

ยามค่ำคืน

หลังชำระร่างกายเสร็จ ชิงโจวเสวี่ยอยู่นิ่งไม่ได้ จึงเดินตรงไปที่ห้องหนังสือ จัดระเบียบกระดาษบันทึกเศษเล็กเศษน้อยที่นางศึกษาเมื่อไม่นานมานี้เข้าที่เข้าทาง พร้อมกับหยิบตำราเคล็ดวิชาเหอฮวนที่คัดลอกด้วยมือมาเล่มหนึ่งด้วย

พิจารณาซ้ายขวาอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะไม่มีตกหล่นตรงไหนแล้ว

นางจ้องมองกองบันทึกกองใหญ่เหล่านั้นอย่างเหม่อลอยอยู่ชั่วครู่ ไม่มีอะไรทำจึงหยิบขึ้นมาอีกม้วน เปิดอ่านดู

ยามปกติชิงโจวเสวี่ยทำอะไรมักจะตั้งอกตั้งใจเสมอ แต่เวลานี้พอกวาดตามองรอยหมึกที่อัดแน่นเหล่านั้น เข้าตาแล้วก็ผ่านเลยไป หัวสมองว่างเปล่า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังอ่านอะไรอยู่

นางถอนหายใจเบา ๆ เก็บข้าวของให้เรียบร้อยอีกครั้ง ประคองไว้ในอ้อมแขน เดินจากห้องหนังสือกลับเข้ามาในห้องนอน

ท่านอาจารย์สวมเสื้อคลุมตัวนอกสีม่วงเข้มบางเบาคล้ายเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ยามเดินสวนกัน นางได้กลิ่นจาง ๆ ของฝักสบู่จากตัวอีกฝ่าย

พื้นห้องนอนเพิ่งจะทำความสะอาดไปเมื่อวาน หยุนซูเฉินไม่ได้สวมรองเท้าและถุงเท้า นางก้าวเท้าเปล่าเดินไปทางเตียงนอน ข้อเท้าขาวผ่องโผล่พ้นชายเสื้อสีม่วงเข้ม แวบวับเลือนราง ยามเดินชายเสื้อไหวระริก ราวกับท่อนรากบัวอวบอ้วนที่ถูกห่อหุ้มอยู่ท่ามกลางดอกบัว

พอขึ้นมานั่งบนเตียง นางก็เหลือบมองทางชิงโจวเสวี่ยแวบหนึ่งอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม "เจ้าเรียนมาเยอะเสียจริง"