บทที่ 105

บทที่ 105

"ศิษย์พี่หญิงชิง!"

ชิงโจวเสวี่ยได้ยินเสียงนี้ก็พลันนิ่งงันแล้วเบือนหน้าหนี ฝ่าเท้าก้าวเดินไปยังทางอื่น ทำเป็นหูทวนลมราวกับไม่ได้ยิน ทว่าช้าไปเพียงชั่วอึดใจเดียวก็ถูกศิษย์กลุ่มหนึ่งที่วิ่งกรูเข้ามาดักหน้าไว้เสียแล้ว

"ศิษย์พี่ ท่านทำได้อย่างไรกัน ถึงได้ใช้กระบี่เดียวฟันผ่าลานฝึกยุทธจนพังยับเยินได้"

"ศิษย์พี่ ข้าได้ยินมาว่าวันนั้นเบื้องหลังของท่านมีกระบี่วิญญาณตามมาตั้งสามพันเล่ม เช่นนั้นท่านเรียกพวกมันออกมาได้อย่างไรกัน"

"ศิษย์พี่ใหญ่..."

"ข้าไม่ได้ใช้กระบี่เดียวฟันผ่าลานฝึกยุทธ นั่นเป็นเพราะทัณฑ์สายฟ้าต่างหาก" นางขมวดคิ้วตอบไปพลางเดินไปพลาง แต่เพราะถูกผู้คนรุมล้อมจนไม่มีช่องว่างให้เดิน สุดท้ายจึงจำต้องยืนนิ่งอยู่กับที่ "ส่วนเรื่องกระบี่วิญญาณ ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน"

หลังผ่านทัณฑ์สายฟ้า ลานฝึกยุทธแทบจะไม่เหลือสภาพให้คนยืนได้ ปัจจุบันจึงยังอยู่ระหว่างซ่อมแซม เหล่าศิษย์จึงยังไม่อนุญาตให้เข้าไปด้านใน

ก่อนหน้านี้เมื่อหยุนซูเฉินได้ยินว่าลานฝึกยุทธบนยอดเขาหลักพังเสียหายยับเยิน นางก็อารมณ์ดีถึงขั้นเอื้อมมือไปขยี้เส้นผมของชิงโจวเสวี่ยด้วยความเอ็นดู