บทที่ 104

บทที่ 104

หยาดฝนเมื่อยามค่ำคืนดูคล้ายจะเปลี่ยนจากเม็ดเล็กเป็นเม็ดใหญ่ โหมกระหน่ำจนกิ่งดอกตูมภายในลานเรือนโน้มเอียงลู่ลง กระทั่งล่วงเข้าสู่ยามรุ่งสางที่ท้องฟ้าเริ่มสว่างรางๆ จึงค่อยเงียบเสียงลงไป

ยามที่หยุนซูเฉินได้สติฟื้นคืน ชิงโจวเสวี่ยก็ยังคงอิงแอบแนบชิดอยู่เบื้องหน้าของนางดังเช่นทุกครา ยามนี้นางน่าจะตื่นขึ้นมาแล้ว เพียงแต่กำลังหลับตาพักผ่อนจิตใจอยู่เท่านั้น

ข้อมือของนางขยับเล็กน้อย รู้สึกปวดเมื่อยอยู่บ้าง นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ทว่ากลับรู้สึกว่าบริเวณเอวก็ปวดเมื่อยเช่นกัน นางเผลอส่งเสียงสูดปากแผ่วเบาออกมาคราหนึ่ง เมื่อขยับกายอีกครา ราวกับว่าทั่วร่างแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ กระดูกทุกท่อนยังคงอ่อนปวกเปียก

"ท่านอาจารย์ เมื่อวานพวกเราต่างก็หลงลืมกันไปเสียสนิท"

เสียงใสกระจ่างของศิษย์รักดังขึ้นข้างใบหูกะทันหัน เจือด้วยความรู้สึกเสียใจอยู่เล็กน้อย

"ลืมสิ่งใดกัน?"

หยุนซูเฉินนวดหว่างคิ้วของตนเอง ราวกับยังคงมีความง่วงงุนหลงเหลืออยู่ นางกึ่งเอนกายพิงอยู่ตรงหัวเตียงเพื่อเรียกสติ

"ลืมโคจรพลังบำเพ็ญคู่เจ้าค่ะ"