บทที่ 103

บทที่ 103

ภายใต้ม่านมุก ร่างคนดูเงียบเหงาอ้างว้าง

นอกหน้าต่างคล้ายกำลังโปรยปรายละอองฝนฤดูใบไม้ผลิอันบางเบา ชะล้างสรรพสิ่งเงียบงันไร้สุ้มเสียง ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงไอชื้นแห่งสายน้ำจาง ๆ คล้ายมีคล้ายไม่มี

หยุนซูเฉินสวมเสื้อคลุมแล้วก้าวลงจากเตียง นางหยิบกำยานจิ่วเหอหนึ่งดอกปักลงในกระถางธูปดอกบัวหยกขาว ดอกบัวพลันผลิบานออกในทันที ไอควันบางเบาลอยระเหยออกมาจากเกสรดอกไม้

นับตั้งแต่ชิงโจวเสวี่ยรับบัญชาอาจารย์ศึกษาค้นคว้าทั้งวันทั้งคืน วันเวลาผ่านล่วงเลยไปอย่างช้า ๆ อีกเกือบครึ่งเดือน

หลังจากค่ำคืนอันยาวนานผ่านพ้นไป ทัศนียภาพในสายตาของหยุนซูเฉินคล้ายสายหมอกค่อย ๆ ถูกปัดเป่าทีละน้อย ทุกสิ่งเบื้องหน้าถูกชะล้างด้วยสายน้ำจนกลับมาแจ่มชัดขึ้นอีกครั้ง ดอกไม้ป่าเบ่งบานงดงามสดใส ต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจีชอุ่มหนาแน่น

สิ่งที่เคยดูจนเบื่อหน่ายในยามปกติ สิ่งที่ไม่เคยใส่ใจ บัดนี้กลับคลี่คลายภาพวาดนี้ช้า ๆ เบื้องหน้าอีกครั้งจากความมืดมิด ในก้นบึ้งของจิตใจพลันมีความคาดหวังระคนอยู่บ้าง

การได้สิ่งที่สูญเสียกลับคืนมา นับเป็นโชคดีของชีวิต

หากกล่าวถึงความคาดหวังที่ลึกซึ้งที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นตัวคนในภาพวาด

ยามที่นางมองเห็นศิษย์รักของตนอีกครั้ง ย่อมอดไม่ได้ที่จะทอดสายตานานกว่าปกติ