บทที่ 102

บทที่ 102

การรุกคืบอย่างกะทันหันของชิงโจวเสวี่ยตัดเส้นทางถอยระหว่างคนทั้งสองทิ้งจนหมดสิ้น ปิดตายทางหนีอย่างสิ้นเชิง

หยุนซูเฉินระมัดระวังตัวมาโดยตลอด คล้ายเป็นนิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่ในครรภ์มารดา นางมักจะเว้นทางถอยให้ตนเองอยู่เสมอ ทว่ายามนี้ต่อหน้าศิษย์ผู้แสนจะเด็ดเดี่ยวผู้นี้ ดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะใช้การไม่ได้อีกต่อไป

นางปวดหัวหรือไม่ แน่นอนว่าย่อมปวดหัว

แต่ชอบหรือเปล่า

กลับเป็นความพึงพอใจและความสงบสุขลึกล้ำที่ซ่อนเร้นและเอ่ยปากบอกใครไม่ได้อย่างแท้จริง ราวกับเรื่องใหญ่บางเรื่องได้ตกลงและสิ้นสุดลงแล้ว

ได้ยินมาว่าเหล่าผู้อาวุโสทยอยกันออกจากด่านแล้ว แดนไท่ชูก็ทยอยก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้องเช่นกัน ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน กิ่งก้านที่เคยโกร๋นเกรียนค่อย ๆ ผลิใบและดอกบานสะพรั่ง

เยว่ฉางเกอตื่นขึ้นมาค่อนข้างเร็ว ทั้งที่นางได้รับบาดเจ็บไม่น้อย แต่เมื่อได้ยินผู้อาวุโสเยว่กล่าวว่าคนแก่แล้วอย่าได้เก็บตัวอยู่แต่ในถ้ำพำนักโดยไม่ยอมออกไปไหน ไม่พูดคุยกับผู้ใด และเอาแต่นั่งหันหน้าเข้าผนังตลอดทั้งวัน มิฉะนั้นอาจมีแนวโน้มกลายเป็นคนเลอะเลือนได้

นางใช้เวลาอยู่บนยอดเขาหวงจงอยู่หลายวัน และบางครั้งก็ไปเยือนยอดเขาเฮ่ออีเพื่อพูดคุยพักผ่อนหย่อนใจ ส่วนเหตุผลที่นางไม่ไปยอดเขาหลิงซู่