บทที่ 101

บทที่ 101

หยุนซูเฉินลูบลงบนขมับของนาง ประโยคที่เอ่ยว่า "เจ้าแต่งให้ข้าได้หรือไม่" สั่นสะท้านถ่ายทอดผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ก้นบึ้งหัวใจ

ช่างเถอะนะ

เหตุใดจึงมีคนที่สวมชุดเจ้าสาวก่อน แล้วค่อยเอ่ยถามคำถามเช่นนี้กับผู้อื่นเล่า ทั้งยังไม่กลัวว่าจะทำให้ตนเองดูด้อยค่าลงไปบ้างเลย

แม่หนูน้อยคนนี้ไม่ประสีประสาเรื่องโลกภายนอกเกินไปเสียจริง สำหรับธรรมเนียมการแต่งงานของโลกมนุษย์แล้ว นางไม่เข้าใจแม้แต่น้อยนิด

ทว่านางก็เฉลียวฉลาดจริง ๆ จับประเด็นได้ว่าสิ่งใดคือภาพรวม จะเข้าใจธรรมเนียมแต่งงานหรือไม่ย่อมไม่สำคัญ จะถูกต้องตามกฎเกณฑ์พิธีการหรือไม่ก็ไม่สำคัญเช่นกัน ขอเพียงท่านอาจารย์ล่วงรู้ความในใจของนางก็พอ ความในใจนี้เปรียบเสมือนกระบี่ที่พุ่งตรงดิ่งเล่มหนึ่ง แทงทะลุหัวใจของคนผู้หนึ่งเข้าไปโดยไม่เหลือช่องว่างไว้แม้แต่น้อย

หยุนซูเฉินนิ่งงงไปชั่วขณะ นางยื่นมือออกไปโอบกอดชิงโจวเสวี่ยไว้ช้า ๆ แม้กระทั่งชุดเจ้าสาวสีแดงสดปักลายหงส์เคียงคู่ดอกโบตั๋นก็พลอยยับย่นไปด้วย กลิ่นกำยานจิ่วเหอคุ้นเคยบนตัวของชิงโจวเสวี่ย ผสมผสานกับกลิ่นอายอันบริสุทธิ์ ต่างพากันโอบล้อมนางไว้ทั้งหมด

"เจ้ารู้หรือว่าการแต่งงานคือเรื่องใดกันแน่"

"ได้ยินคนกล่าวมาว่า คือการแต่งงานกับคนที่รัก"

หยุนซูเฉินกอดนางแน่นขึ้น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เช่นนั้นเจ้ารู้จักความรักหรือไม่"