บทที่ 98

บทที่ 98

"กลับยอดเขา?"

ชิงโจวเสวี่ยชะงักไปชั่วขณะ "ท่านอาจารย์ ไฉนจู่ๆ ถึง..."

หยุนซูเฉินกำข้อมือของนางแน่น ลมหายใจหอบกระชั้น ใช้สติอันน้อยนิดที่เหลืออยู่เอ่ยว่า "ตอนนี้ข้าจำเป็นต้องกลับยอดเขา เจ้าเร็วกว่านี้หน่อย"

ท่าทางของนางร้อนรนเสียจริง ชิงโจวเสวี่ยป้อนข้าวต่อไม่ไหวแล้ว ช้อนร่างอีกฝ่ายขึ้นมาอุ้มแนบอกไว้ในอ้อมแขนทันที ยามนี้โดยจิตใต้สำนึกนางไม่ได้ใช้พลังวิญญาณ จึงไม่อาจใช้กระบี่บินได้ ขณะที่กำลังจนปัญญาอยู่นั้น กระบี่ชิงซวงกลับมีจิตวิญญาณลอยพุ่งเข้ามาเองอย่างรู้ความ เป็นฝ่ายพาพวกนางทั้งสองเหินฟ้าขึ้นไปเบื้องบน

ระยะทางช่วงนี้ไม่ถือว่าไกลนัก

ชิงโจวเสวี่ยอุ้มหยุนซูเฉินไว้ในอ้อมแขน รู้สึกได้เลือนรางว่านางเบาลงกว่าเดิมเล็กน้อย ก่อนหน้านี้หากนางไม่ใช้พลังวิญญาณ ต้องออกแรงอย่างมากจึงจะอุ้มสตรีร่างผู้ใหญ่ที่มีรูปร่างไล่เลี่ยกับตนเองขึ้นมาได้ แต่บัดนี้กลับไร้ซึ่งความรู้สึกสั่นคลอนเยี่ยงนั้นอีกแล้ว

พอลงจากกระบี่บิน เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้น ประตูถูกกระชากเปิดออก

แผ่นหลังของหยุนซูเฉินเพิ่งแตะลงบนพื้นเตียง นางก็เอ่ยขึ้นว่า "เจ้า... ออกไป ปิดประตูให้เรียบร้อย"