บทที่ 97

บทที่ 97

ยามสายัณห์ หลิ่วสวินฉินกลับมาถึงยอดเขา

นางตามชิงโจวเสวี่ยไปสำรวจอาการของหยุนซูเฉินอีกรอบ เป็นดั่งที่หยุนซูเฉินคาดไว้ อาการตาบอดครั้งนี้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะทัณฑ์สวรรค์ อีกส่วนเป็นเพราะพลังวิญญาณของนางว่างเปล่าเกินไป คาดว่าคงต้องใช้เวลาอีกสักพักจึงจะฟื้นฟูได้

เทียบกับอาการป่วยเล็กน้อยเหล่านี้แล้ว หยุนซูเฉินกลับปวดหัวกับเรื่องของศิษย์ตัวเองเสียมากกว่า แม้จะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่แกนทองคำแตกสลาย ทั้งยังไม่มีทารกวิญญาณ นางก็ยังไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรดี

"เป็นเรื่องที่แปลกประหลาดเสียจริง" หลิ่วสวินฉินมีสีหน้าสงสัยเช่นกัน "หากฝ่าด่านล้มเหลว เข้าสู่ขั้นทารกวิญญาณไม่ได้ ก็น่าจะร่วงลงมาอยู่แค่ขั้นแกนทองคำ ไม่ควรถึงขั้นไม่มีอะไรเลยเช่นนี้"

"หรือเป็นเพราะเจ้าวันนั้นผ่าทัณฑ์สายฟ้าสายที่เก้าลงมา ได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไปกันแน่"

หยุนซูเฉินเงี่ยหูฟังเสียง เงยหน้าขึ้นขมวดคิ้ว "นางผ่าทัณฑ์สายฟ้าอะไรนะ"

วันนั้น เมื่อค่ายกลทัณฑ์สายฟ้าสายที่เจ็ดแตกสลายไปครึ่งหนึ่ง หยุนซูเฉินแทบไม่มีสติหลงเหลืออยู่แล้ว จึงย่อมมองไม่เห็นวีรกรรมของชิงโจวเสวี่ย

ชิงโจวเสวี่ยเงียบไม่เอ่ยคำ หลิ่วสวินฉินเหลือบมองนางแวบหนึ่ง "เจ้าไปอธิบายกับท่านอาจารย์ของเจ้าเอาเองเถอะ ข้าไม่พูดมากแล้ว"