บทที่ 96

บทที่ 96

"ท่านอาจารย์ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง"

ชิงโจวเสวี่ยหันไปมองไป๋ซู ไป๋ซูกำลังไตร่ตรองคำพูดอยู่ชั่วขณะ แต่คาดไม่ถึงว่าจะทำให้เข้าใจผิด นางพลันนึกถึงการคาดการณ์ที่แย่ที่สุดขึ้นมาในใจ ห่วงเรื่องความสำรวมไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว นางพุ่งชนร่างทั้งสองออกไป เสื้อผ้าสวมไม่เรียบร้อย แม้แต่รองเท้ายังไม่ได้สวม วิ่งพรวดพราดออกไปทันที

หร่วนหมิงจูรั้งตัวนางไว้ไม่ทันแม้แต่ชั่วพริบตา ทำได้เพียงตะโกนไล่หลังมาไกลๆ "ท่านอาจารย์ของเจ้าไม่เป็นไร! อยู่ทางด้านผู้อาวุโสหลิ่วต่างหากเล่า—"

ศิษย์อาหลิ่ว ศิษย์อาหลิ่วอยู่ที่ใดกันแน่?

ความตื่นตระหนกไร้ที่มาปรากฏขึ้นในใจของชิงโจวเสวี่ย คล้ายมีถังน้ำสองใบที่แกว่งไกวใกล้จะคว่ำแขวนอยู่ ย่างก้าวเซซ้ายขวาเสียงดังโคร้งคราม

นางต้องไปเห็นกับตาตัวเองว่าหยุนซูเฉินยังอยู่ดีถึงจะสบายใจ

หลิ่วสวินฉินเพิ่งก้าวออกมาจากในห้อง ก็มองเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งผมเผ้ารุงรัง เร่ร่อนค้นหาไปทั่วราวกับภูตผี ชุดสีขาวบนร่างสวมไว้เพียงครึ่งเดียว ส่วนอีกครึ่งที่พลิ้วไหวคือผ้าพันแผลเปื้อนเลือด พอมองลงไปด้านล่าง ข้อเท้ายังคงเปลือยเปล่าอยู่

"ชิงโจวเสวี่ย? มานี่"

หลิ่วสวินฉินรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เจ้าเด็กสองคนนั้นดูแลคนอย่างไรกัน ถึงได้ปล่อยให้ผู้ป่วยวิ่งออกมาโต้งๆ เช่นนี้