บทที่ 95

บทที่ 95

เบื้องบนผืนฟ้า รอยแยกของเมฆดำถูกฉีกทึ้งจนน่ากลัวยิ่งขึ้น สีของกลุ่มเมฆดุจหมึกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีประหลาด เมื่อดำสนิทถึงขีดสุด กลับเปล่งประกายสีม่วงเข้มงดงามตระการตา

วังวนที่คล้ายดวงตาขนาดใหญ่กำลังบิดเกลียวและกะพริบเปิดปิดท่ามกลางเสียงสายฟ้าคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เหล่าผู้อาวุโสหลายท่านหลับตาตั้งสมาธิ พลังวิญญาณที่พรั่งพรูอยู่บนค่ายกลกำลังเร่งซ่อมแซมมุมที่แตกสลายอย่างละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว แข่งขันกับทัณฑ์สายฟ้าสายถัดไปอย่างดุเดือด

มือที่ถือขลุ่ยขวางไว้ของเยว่ฉางเกอสั่นเทาเล็กน้อย นางรู้สึกว่าหลังจากโดนสายฟ้าฟาดไปสองสาย กระดูกทั่วร่างของตนแทบจะแหลกสลายไปครึ่งหนึ่งแล้ว

แสงปรากฏจาง ๆ สว่างวาบขึ้นบนร่างของนาง นางค่อย ๆ หันกลับไป ทว่ากลับพบว่าหลิ่วสวินฉินกำลังยืนอยู่เบื้องหลัง ความคุ้นเคยกับสรีระมนุษย์ของหลิ่วสวินฉินชวนให้ผู้คนต้องทึ่ง พลังวิญญาณของเซียนแพทย์ทำหน้าที่เยียวยารอยแตกทุกแห่งหนในบาดแผลได้อย่างแม่นยำและฉับไว

หลิ่วสวินฉินคล้ายกำลังมองนาง ทว่าก็คล้ายไม่ได้มอง นัยน์ตาราวกับบ่อน้ำโบราณไร้ระลอกคลื่นกวาดมองไปทั่วสนาม ก่อนจะห่อหุ้มร่างของหยุนซูเฉินไว้ภายใต้แสงวิญญาณสีขาว

นาง