บทที่ 94

บทที่ 94

เปลวไฟรอบกายของหร่วนหมิงจูกลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งในชั่วพริบตา เฉินเหลียนชิงและอี้สิงถูกคลื่นความร้อนซัดเข้าใส่จนอดไม่ได้ที่จะก้าวช้าลงไปหนึ่งจังหวะ

อาศัยช่องว่างนี้ นางไอเป็นเลือดออกมาคำรบหนึ่ง แล้วเหวี่ยงคมดาบพุ่งไปข้างหน้าจนเฉียดต้นขาของเซียวหง เซียวหงผุดลุกขึ้นมาด้วยความตกใจจนอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะกลิ้งหลบไปกับพื้นรอบหนึ่ง การจู่โจมที่พุ่งเป้าไปยังชิงโจวเสวี่ยจึงแทงไม่ถูก

ยามนี้ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว เขาตวัดกระบี่ขึ้นมาใหม่อีกครา ถึงอย่างไรเวลานี้ก็คงสนใจไม่ได้แล้วว่าขาหรือแขนของตนจะหักหรือไม่ กระบี่ที่สองพกพาเอาพลังลมสั่นสะเทือนรุนแรงพุ่งเข้าแทงที่ปลายจมูกของชิงโจวเสวี่ย

หร่วนหมิงจูก็ไร้หนทางเช่นกัน นางจ้องมองกระบี่เล่มนั้นด้วยสมาธิแน่วแน่ ทำได้เพียงภาวนาให้ปาฏิหาริย์บังเกิด ให้ชิงโจวเสวี่ยโคจรลมปราณครบรอบหนึ่งได้พอดี เพื่อเติมเต็มพลังวิญญาณที่เหือดแห้งขึ้นมาได้บ้าง

สองนิ้ว หนึ่งนิ้ว

เส้นผมเส้นหนึ่งถูกตัดขาดอย่างเป็นระเบียบ

ชิงโจวเสวี่ยผู้ซึ่งหลับตาปรับลมปราณและนั่งนิ่งดั่งรูปปั้นพระแม่กวนอิมมาตลอด กลับลืมตาโพลงขึ้นในฉับพลัน—ในตอนที่ปลายกระบี่ใกล้จะแทงโดนตัวนาง