บทที่ 90

บทที่ 90

เข็มน้ำเมื่อปะทะเข้ากับเปลวเพลิงกลุ่มหนึ่ง ก็สลายหายไปเล็กน้อย ทว่าในท้ายที่สุดก็ทะลวงผ่านปราการรอบกาย เกือบจะสัมผัสโดนผิวเนื้อ

เนื่องจากสายน้ำสายนี้ถูกควบคุมโดยหลี่กวนชาง หลินสวินเจินจึงทำได้เพียงพยายามรบกวนนาง อาศัยพลังจิตควบคุมวิชา บังคับให้เข็มน้ำเบี่ยงออกทางซ้ายหนึ่งชุ่นอย่างฝืนสุดแรง เพื่อไม่ให้ทำร้ายถึงจุดหัวใจ

ทว่ายามที่หลี่กวนชางใช้ร่างแยกทั้งสี่พร้อมกัน การกระทำเช่นนี้ย่อมยากลำบากยิ่งขึ้น

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ชิงโจวเสวี่ยก็เคลื่อนไหวขึ้นมาในยามใดไม่มีผู้ใดรู้

หยุนซูเฉินไม่ถนัดการต่อสู้ระยะประชิด มักจะเว้นระยะห่างอยู่เป็นนิจ ดังนั้นยามก้าวเท้าสลับเงาร่างจึงพลิ้วไหวอย่างยิ่ง มีทั้งจริงทั้งลวง ซ่อนเร้นไร้ร่องรอย และชิงโจวเสวี่ยก็เคยลอกเลียนแบบอยู่บ้างยามฝึกซ้อมร่วมกับนาง ผ่านวันเวลาสั่งสมมานานปี ในที่สุดจึงค่อยๆ เผยเงาของท่านอาจารย์ออกมาเล็กน้อย

นางเป็นนักกระบี่ ย่างก้าวนี้มิได้ใช้เพื่อหลบหลีกถอยห่าง แต่ใช้เพื่อตามล่าศัตรู

ยามที่เงาร่างสีขาววูบผ่านสายตาของหร่วนหมิงจู นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าท่ามกลางเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ มีไอเย็นสายหนึ่งลอยอวลออกมาอย่างเงียบเชียบ