บทที่ 89

บทที่ 89

"เจ้าก็เพราะเรื่องนี้หรอกรึ ถึงได้คอยหาเรื่องนางอยู่ร่ำไป" หยุนซูเฉินประคองร่างเด็กสาวที่ร้องไห้จนหน้าตาเปรอะเปื้อนดั่งแมวลายให้ลุกขึ้น เอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "ฝีมือไม่เบาเลยนี่ สามารถทำให้เจ้าหอผู้หนึ่งโมโหจนเดินมาถึงแดนไท่ชูได้"

"แต่ว่าหลายปีนี้ ความคับแค้นใจที่เจ้าได้รับต่างก็มาหลั่งน้ำตาหมดที่ข้าตรงนี้ทั้งนั้น เจ้ายังไม่ยอมให้ข้าบอกนาง แล้วนางจะล่วงรู้ได้อย่างไรเล่า"

"จะให้นางรู้ไม่ได้เด็ดขาด!" หลี่กวนชางโพล่งขึ้นมากะทันหัน ชั่วครู่ต่อมาพลังก็เหี่ยวเฉาลง นางเอ่ยประท้วงด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยว่า "...น่าอับอายยิ่งนัก ราวกับข้ายังหย่านมไม่เสร็จก็ไม่ปาน"

"เช่นนั้นเจ้ายอมอับอาย หรือว่ายังคงจะเป็นเช่นนี้ต่อไปเล่า"

"ข้า..." นางตอบไม่ออก นิ้วหัวแม่มือใช้วิธีขยี้ชายเสื้อด้วยความร้อนรน

"ก็ไม่ได้ฆ่าคนเผาเรือนเสียหน่อย น่าอับอายตรงไหนกัน" เสียงหญิงสาวผู้หนึ่งดังขึ้นอย่างเรียบเฉย

หลี่กวนชางดวงตาแดงก่ำ หันไปมองหญิงสาวชุดขาวที่ยืนอยู่ด้านข้างโดยมีสีหน้าสงบนิ่งไม่ไหวติง นางถูกคำถามย้อนเช่นนี้เล่นงานจนถึงกับจนปัญญา จึงย้อนถามกลับไปบ้างว่า "เช่นนั้นหากเปลี่ยนเป็นเจ้า เจ้าจะทำเช่นไร"

"บอกนาง"

ชิงโจวเสวี่ยก็มองนางเช่นกัน ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจนักว่าเหตุใดนางถึงต้องไปกอดท่านอาจารย์ของตนร้องไห้—อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับหยุนซูเฉินเลย ต่อให้นางจะร้องไห้อนาถเพียงใด ผู้ที่รับรู้เจตนานี้มีเพียงหยุนซูเฉิน ไม่ใช่หลี่เฉาอิน