บทที่ 91

บทที่ 91

นับตั้งแต่วันเกิดของคนทั้งสอง เวลาผ่านไปเนิ่นนานแล้ว

ทว่าใต้แสงดาราผืนนั้น การเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ความนุ่มนวลที่แนบอยู่บนเรียวปาก ยังคงหวนนึกถึงผ่านความทรงจำและความฝันนับหมื่นนับพันครั้ง

ชิงโจวเสวี่ยจำไม่ได้ว่าท่านอาจารย์สอนไปกี่รอบ และก็จำไม่ได้ว่าตนเองเรียนไปกี่รอบ รู้แต่เพียงว่าทั้งร่างมึนงงไปหมด ท้ายที่สุดแทบจะยืนให้มั่นคงไม่ได้

พูดไปก็น่าแปลก นางคิดว่าตนเองยามเยาว์ฝึกวิชาค่อนข้างตั้งใจ การทรงตัวค่อนข้างมั่นคง ทว่าในเวลานั้นกลับรู้สึกว่าเรียวขาอ่อนยวบเป็นเส้นบะหมี่ ไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงใด ๆ

ท้ายที่สุดจำได้เพียงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดใบหน้าอย่างยุ่งเหยิง เส้นผมที่จิ้มจนคันยิบ ๆ เสียงครางอู้อี้ของสตรี และแรงที่นางประคองอยู่ข้างแก้มของตน

ยามที่คิดเช่นนี้ทีไร ร่างก็ราวกับร่วงหล่นลงไปในกองบุปผาหอมกรุ่นอ่อนนุ่ม

"เหม่ออะไรอยู่"

ไหล่ของชิงโจวเสวี่ยถูกสะกิดเบา ๆ นางหันกลับไปมอง พบร่องรอยเลิกคิ้วของหร่วนหมิงจู "ใจลอยเสียจริง หากเมื่อครู่นี้ข้าฟันเจ้าสักดาบ เจ้าคงจะรับเอาไว้โดยไม่หลบไม่เลี่ยงกระมัง"

"ไม่มีอะไร"