บทที่ 88

บทที่ 88

ใบไม้ร่วงที่หล่นอยู่บนพื้นถูกลมพัดม้วนตัวหมุนติ้ว แล้วปลิวหายไปอย่างเบาหวิว หร่วนหมิงจูนอนอยู่บนยอดเขาหลิงซู่มาเนิ่นนาน หลายวันนี้จิตใจเลอะเลือน เหงื่อกาฬไหลท่วมกาย เจ็บจนหมดสติไปแล้วก็ฟื้นขึ้นมา ทำซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้จนกระทั่งถึงวันนี้ ในที่สุดก็แสวงหาหนทางแห่งความมีชีวิตรอดขึ้นมาได้เส้นทางหนึ่ง

นางลุกขึ้นนั่ง รอบกายไม่มีผู้ใด เงียบสงบร่มเย็นยิ่งนัก เปลวไฟที่แผดเผาอยู่ภายในราวกับสงบเสงี่ยมลงไปมาก นางตรวจสอบดูรอบหนึ่ง ดูเหมือนว่าจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจุดตันเถียนแยกออกจากกันไม่ได้แล้ว เช่นนี้คือสถานการณ์อันใดกัน

เมื่อลองใช้พลังวิญญาณดูอีกครั้ง กลับต้องตกใจที่พบว่านางก้าวกระโดดข้ามขอบเขตย่อยมาได้อย่างง่ายดาย ก้าวเข้าสู่ทางแยกจากขั้นแกนทองคำช่วงปลายข้ามสู่ขั้นทารกวิญญาณโดยที่ตนเองยังไม่รู้ตัวเลย

เปลวไฟดวงเล็กที่ลุกโชนขึ้นบนปลายนิ้ว ไม่ใช่สีแดงชาดธรรมดาอีกต่อไป แต่เป็นสีแดงที่มีความลึกล้ำและเปี่ยมด้วยมิติ

"ฟื้นแล้วก็กลับไปเสีย"

เสียงหนึ่งทำให้สะดุ้งเฮือก หร่วนหมิงจูหันขวับกลับไป ก็พบว่าผู้อาวุโสหลิ่วปรากฏตัวขึ้นข้างหลังนางตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ เดินย่างก้าวไร้ซุ่มเสียง ราวกับภูตผีที่ล่องลอยอยู่กลางวันแสกๆ