บทที่ 87

บทที่ 87

เนื่องเพราะอีกฝ่ายเดินทางมาไกลถึงแดนไท่ชู ซ้ำยังเป็นแขกผู้ทรงเกียรติที่หาได้ยาก หยุนซูเฉินย่อมรั้งให้อยู่ต่ออีกสักหลายวัน

คิดดูแล้วช่วงนี้กิจการภายในหอก็ไม่ได้กดดันหนักหนาอะไร หลี่เฉาอินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีแต่อย่างใด หากแต่ตอบรับคำเชิญนั้น

เรือนพักที่ว่างอยู่บนยอดเขาเฮ่ออีนั้นมีอยู่ไม่น้อย

นับตั้งแต่ที่ชิงโจวเสวี่ยย้ายเข้ามาพักที่นี่เมื่อหลายปีก่อน ทั้งยังเลือกห้องที่อยู่ห่างไกลที่สุด หยุนซูเฉินก็คิดเผื่อไว้ว่ายามที่ศิษย์โตขึ้น สิ่งของที่ต้องจัดเตรียมย่อมไม่น้อยแน่ จะให้อัดอู้กันอยู่ในห้องหลังเล็กแค่นั้นไม่ได้เป็นอันขาด ดังนั้นยามว่างนางจึงสั่งให้อาจิ่นจัดเก็บห้องรับรองกว้างขวางหลายห้องไว้ล่วงหน้า พร้อมใช้งานอยู่เสมอ

เพียงแต่ภายหลังโชคชะตากลับเล่นตลก ใครเล่าจะรู้ว่าศิษย์อาจารย์ทั้งสองกลับเผลอไผลนอนเตียงเดียวกันตั้งแต่เมื่อใด แถมยังเริ่มต้นจากคืนฤดูหนาวคราหนึ่ง เรื่อยมาจนถึงปัจจุบันโดยไร้ชื่อเสียงเรียงนาม

ยามหันกลับไปมอง วันเวลาช่างผ่านไปรวดดุจลูกศร

ยามสายัณห์ ทั้งสามคนนั่งอยู่ด้วยกันเพื่อจิบสุรารสละมุนพูดคุยกันเบา ๆ แม้จะบอกว่าสามคน แต่คนที่ดื่มสุราจริง ๆ มีเพียงสองคนเท่านั้น ส่วนจอกของชิงโจวเสวี่ยถูกผู้เป็นอาจารย์สับเปลี่ยนเป็นน้ำชาอย่างไร้ข้อโต้แย้ง เป็นน้ำชาใสจืดจานเพียงหนึ่งจอก