บทที่ 86

บทที่ 86

นับจากวันที่ดูดซับเพลิงหงส์ไปทั่วทั้งขุนเขา หร่วนหมิงจูนอนซมอยู่บนยอดเขาหลิงซู่เป็นเวลาครึ่งเดือนกว่าแล้ว

ยอดเขาไฟดับลงแล้ว ทั่วทั้งยอดเขาเป็นเพียงรอยไหม้เกรียมของเรือนไม่กี่หลังและต้นไม้ใบหญ้าส่วนหนึ่ง ของวิเศษระดับต่ำบางชิ้นที่อยู่ด้านในจนปัญญาจะเคลื่อนย้ายทัน กลับไร้รอยขีดข่วนอย่างน่าอัศจรรย์ เห็นได้ชัดว่าดับไฟได้ทันท่วงทีพอสมควร

ผู้อาวุโสจงแทบจะกระอักเลือดตายเพราะศิษย์ทรพีผู้นี้ นางอายุยังน้อย ความหุนหันพลันแล่นในตัวกลับยิ่งอุกอาจหนักข้อ กล้าบุกเดี่ยวเข้าไปในทะเลเพลิงด้วยตัวคนเดียว

แม้ว่าผลลัพธ์จะยังพอทำให้รู้สึกโล่งใจอยู่บ้าง แต่หลังจากที่นางฟื้นขึ้นมา ย่อมต้องถูกลงโทษให้คัดคัมภีร์สงบจิตใจเป็นเวลาหนึ่งเดือนอย่างแน่นอน

ช่วงเวลาที่หร่วนหมิงจูหมดสติไปนั้นไม่ค่อยสู้ดีนัก อาการของนางเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย จุดตันเถียนคล้ายกับแปรเปลี่ยนเป็นเตาหลอมยา ร้อนระอุอยู่ตลอดเวลา

ผู้บำเพ็ญขั้นแกนทองคำผู้หนึ่ง หากคิดจะกลืนช้างเข้าไปทั้งตัว ย่อมต้องจ่ายราคาที่สาสมเป็นธรรมดา

ช่วงเวลานี้ นางมักจะเคลิบเคลิ้มหวนนึกถึงรากวิญญาณไฟของหยุนซูเฉิน นั่นก็คือเจ้าจูเชวียตัวนั้น