บทที่ 85

บทที่ 85

เพลิงหงส์มีสีสันค่อนข้างพิเศษเมื่อเทียบกับไฟธรรมดา โดยปรากฏเป็นสีแดงชาดที่แผ่ไอร้อนระอุอย่างเย่อหยิ่งภายใต้แสงสว่างแห่งวัน

มองมาจากที่ไกล ๆ ราวกับใบเมเปิ้ลแดงผืนใหญ่ที่งดงามบาดตา

ชิงโจวเสวี่ยเว้นระยะห่างออกไปไกลโข เหลือบไปเห็นเงาร่างของผู้คนกำลังไหวระริกอยู่ท่ามกลางเพลิงนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ นางเพ่งมองอย่างละเอียดพลันต้องชะงักงัน

เงาร่างคุ้นตาอันหนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงนั้น เปลวไฟเกือบจะห่อหุ้มร่างของนางไว้ทั้งหมด

นั่นคือ... ศิษย์น้องหญิงหร่วน หรือ

เจ้าสำนักมิได้บอกหรอกหรือว่าศิษย์ทั่วทั้งยอดเขาอพยพออกไปอย่างปลอดภัยกันหมดแล้ว

ชิงโจวเสวี่ยชะงักไป นางใช้ด้ามกระบี่เคาะหัวมังกรตัวมหึมาใต้ฝ่าเท้าเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณให้มันเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด

"หร่วนหมิงจู—" นางตะโกนข้ามระยะห่าง "เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่"

หร่วนหมิงจูหันมามองแวบหนึ่ง จากนั้นก็ปิดสนิทดวงตาทั้งสองข้างลงแน่น ขบกรามแน่น คล้ายกำลังอดทนต่อความเจ็บปวดบางอย่างอยู่