บทที่ 84

บทที่ 84

หยุนซูเฉินเห็นนางมองด้วยสายตาเช่นนี้เป็นครั้งแรก ราวกับยังตั้งสติกลับมาไม่ได้

ยามที่นางเดินเข้าไปหาไม่กี่ก้าว เจ้าตัวเล็กก็เอาแต่จ้องมองนางไม่วางตา สายตาคอยติดตามราวกับเงาตามตัว

หยุนซูเฉินรู้สึกคล้ายกับว่าศิษย์รักเป็นลูกสัตว์ตัวน้อยที่ถูกน้ำฝนสาดจนเปียกโชก นั่งห่อเหี่ยวอยู่ข้างกาย ยามนี้ดูน่าสงสารอยู่ไม่น้อยทีเดียว

นางรู้สึกโล่งอกอยู่บ้างที่ความรู้สึกของชิงโจวเสวี่ยกลับคืนมาอีกหนึ่งส่วน ท่าทีเช่นนี้ดูคล้ายมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อมีชีวิตชีวาขึ้นมาจริงๆ เรียกได้ว่ามีความก้าวหน้ากว่าแต่ก่อนเป็นอย่างมาก

ลึกๆ ในใจมีความคาดหวังที่เฝ้ารออยู่ ราวกับใกล้เข้ามาอีกก้าวหนึ่งแล้ว

เพียงแต่แววตาท่าทีที่เปราะบางเช่นนี้ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง หยุนซูเฉินยกแขนเสื้อขึ้นลูบเรือนผมที่นุ่มสลวยของนางเบาๆ "เป็นอันใดไป?"

"หนังสือนิยายเล่มนี้..." นางเว้นวรรคไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยต่อว่า "ชิวเยว่ไป๋เลือกใช้วิธีการเช่นนี้ อาจารย์ของนางย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่สนใจนางอีก ทว่านางรักอาจารย์ปานนั้น หากไม่มีอาจารย์คงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ เช่นนี้ควรทำอย่างไรจึงจะดี?"

หยุนซูเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องมองหนังสือนิยายที่กางอยู่บนตักของอีกฝ่ายตรงๆ ซึ่งนี่คือสิ่งนางไม่อยากเผชิญหน้าสักเท่าไร