บทที่ 83

บทที่ 83

วันสุดท้ายของการออกไปฝึกฝนวิชาสิ้นสุดลง ในที่สุดหร่วนหมิงจูก็เดินทางกลับมาจากเบื้องล่าง

เนื่องจากอยู่ท่ามกลางโลกมนุษย์จึงต้องปฏิบัติตนตามกฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัดโดยห้ามใช้พลังวิชาใด ๆ นางจึงไปหาซื้อม้าสีขาวตัวหนึ่งจากที่ใดก็ไม่ทราบมาใช้สำหรับเดินทาง

หลินสวินเจินนั่งรออยู่หน้าประตูสำนัก ในมือถือรายชื่อศิษย์พร้อมกับยกโต๊ะและเก้าอี้ชุดหนึ่งมาตั้งไว้ใต้ร่มเงาไม้ นางกวาดสายตามองไปไกลออกไปก็สังเกตเห็นสตรีชุดแดงขี่ม้าสีขาวควบทะยานตรงเข้ามา เรือนผมดำขลับพลิ้วไหว งดงามเจิดจ้าสะดุดตา

ม่านพลังน้ำสายหนึ่งตั้งขวางอยู่ตรงหน้าประตูสำนัก

หร่วนหมิงจูใช้ปลายดาบแตะพื้นแล้วพลิกตัวกระโดดลงจากหลังม้า ก่อนจะดึงบังเหียนไว้แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ "เป็นอย่างไร เจ้าอุตส่าห์มารอรับข้าหรือ"

หลินสวินเจินยิ้มบาง ๆ "คนที่ออกเดินทางรุ่นนี้เหลือแค่เจ้าคนเดียวแล้ว หากเจ้าไม่ยอมกลับมาในวันสุดท้ายนี้ ป่านนี้ข้าคงไม่ต้องมานั่งทนตากลมอยู่ตรงนี้หรอก"

กระดาษแผ่นหนึ่งถูกสะบัดปะทะเข้ามาอย่างไร้เยื่อใย หร่วนหมิงจูคว้าหมับไว้ได้ทัน แล้วใช้พู่กันหมึกสีชาดขีดฆ่าชื่อของตนเองออก "ถ้าอย่างนั้นข้าก็คงไม่รู้สินะว่าเจ้าเป็นคนคุมงานนี้"

"ไม่อย่างนั้นข้าคงถ่วงเวลาต่ออีกสักสองสามวันค่อยกลับแล้ว!" นางแค่นเสียงหัวเราะอย่างฮึดฮัด