บทที่ 82

บทที่ 82

มนุษย์ล้วนมีเจ็ดอารมณ์หกความปรารถนา ล้วนเป็นเพราะรากแห่งรักบันดาลทั้งสิ้น

"เจ้าพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา" หลิ่วสวินฉินหรี่ตาลง ทบทวนความทรงจำอยู่ครู่หนึ่ง "มีจุดน่าสงสัยอยู่บ้างจริง ตอนที่นางมาถึงแดนไท่ชูเมื่ออายุได้แปดขวบ แทบไม่มีรากแห่งรักติดตัวมาเลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสิ่งใดทำขึ้นภายหลัง หรือว่าเป็นมาตั้งแต่กำเนิด เพียงแต่เด็กคนนี้มีความพิเศษอยู่มาก จุดนี้จึงนับว่าไม่ได้แปลกอันใดนัก"

หยุนซูเฉินเพิ่งรู้ตัวว่าตนแสดงกิริยาไม่เหมาะสม นางจึงปล่อยข้อมือของหลิ่วสวินฉิน ปล่อยแขนเสื้อทิ้งตัวลงเพื่อบังเรี่ยวแรงที่กำลังกำหมัดแน่น "นี่จะเรียกว่าไม่ได้แปลกอันใดได้อย่างไร คนเรามีหูจมูกปากลิ้น ไว้สำหรับฟังเสียงฝนดมกลิ่นบุปผา ลิ้มรสร้อยพัน ยามที่รากแห่งรักขาดหาย..."

ย่อมเปรียบดั่งคนตาบอดที่ซ่อนเร้น มีดวงตากลับว่างเปล่า ไม่อาจเก็บสิ่งใดไว้ในสายตาได้เลย ไม่ต่างอันใดกับซากไร้วิญญาณ

"ข้ายังพูดไม่จบ หลายปีมานี้" หลิ่วสวินฉินมองไปยังหยุนซูเฉิน "นางดูคล้ายจะเติบโตขึ้นมาบ้าง เล็กเสียจนแทบมองไม่เห็น ค่อย ๆ งอกรากแห่งรักขึ้นมาใหม่ทีละน้อย โผล่ยอดอ่อนออกมาดั่งต้นกล้า ส่วนหลังจากนี้จะเป็นเช่นไรยังคาดเดาไม่ได้"

ดูเหมือนจะจริงเช่นนั้น