บทที่ 81

บทที่ 81

นอกหน้าต่างค่อย ๆ มีเสียงดังแว่วมา หยาดฝนปรอยปรายโปรยลงมาอีกครา ยามค่ำคืนที่มีสายฝนโปรยปรายเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

หยุนซูเฉินมองเห็นสัดส่วนโค้งเว้าของนางไม่ค่อยชัดเจนนัก

ทว่าเรือนร่างของชิงโจวเสวี่ยแนบชิดเข้ามาค่อนข้างมาก หยุนซูเฉินไม่ได้เหลือบมอง และไม่ได้นึกคิดสิ่งใด ทว่ากลับห้ามความรู้สึกตนเองไม่ได้จนล่วงรู้เรื่องราวมากมาย

มือของนางมักจะวางอยู่ตรงเอวของศิษย์ตามความเคยชิน เคลื่อนต่ำลงอย่างไร้เจตนาและแผ่วเบา ลูบไล้ผ่านด้านข้างเรือนร่างของนาง จากเว้าโค้งของเอว แล้วลึกลงไปอีกนิด ตำแหน่งนี้จึงสูงขึ้นมาเล็กน้อย นางลืมตาขึ้นในความมืด ครั้นหลับตาลงอีกครั้งก็ลูบย้อนกลับมาเช่นเดิม

ชิงโจวเสวี่ยขยับกายเล็กน้อย ราวกับรู้สึกว่าทำเช่นนี้แล้วคันยิบ ๆ นางจึงถือวิสาสะเอนกายเข้ามาแนบชิดจนหมดสิ้น

เรียวนิ้วของหยุนซูเฉินหดเกร็งอย่างควบคุมไม่ได้ กำผ้าเนื้อบางผืนเล็กบริเวณเอวของนางเอาไว้ ราวกับกำลังยั้งดึงเพื่อผลักออก และคล้ายกับดึงรั้งไว้ด้วยความลังเลแต่ก็ยอมจำนน สุดท้ายก็หยุดชะงักค้างอยู่ที่ตำแหน่งนั้น ไม่ขยับเขยื้อน

"ท่านอาจารย์" นางไร้เดียงสาโดยสิ้นเชิง ฟังท่านอาจารย์ไม่เอ่ยสิ่งใดอยู่ครู่ใหญ่ ผ่านไปสักพักจึงเอ่ยถามด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบาผ่านลมหายใจว่า "ท่านหลับแล้วหรือ"

จะหลับลงได้อย่างไรเล่า

ไฟสวาทภายในกายเดิมทีก็หมิ่นเหม่ใกล้ระเบิดเต็มที ราวกับกระแสน้ำหลากที่ถูกบีบให้จนมุมอยู่หน้าหน้าผา หากเสียสมดุลไปแม้แต่น้อย ก็จะทะลักทลายราวน้ำตก ถาโถมกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งปวงลงไป