บทที่ 80

บทที่ 80

"แม้จะเป็นความตายหนีไม่พ้น" ปีศาจตนใหญ่ในกรงขังสีหน้าบิดเบี้ยวขึ้นทีละน้อย นางหัวเราะกล่าว "มอดไหม้ไปด้วยกันแล้วอย่างไรเล่า ดึงเจ้าผู้บำเพ็ญเพียรมาเป็นเพื่อนตายด้วย นับว่าสะใจนัก"

เห็นนางมีท่าทีจะตายตกไปตามกัน หยุนซูเฉินหรี่ตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางปัดคราบเลือดที่มุมปากทว่ากลับย้อมรอยยิ้ม "น่าเสียดายที่เจ้ายังฟังคำพูดที่ข้ายังกล่าวไม่หมดไม่เข้าใจ ครั้งนี้มิใช่ท่านอาจารย์ของข้ามา และตัวข้าก็มิได้อยากเป็นปฏิปักษ์กับเจ้าถึงเพียงนั้น——พอจะมีหนทางผ่อนปรนบ้างหรือไม่"

เมี่ยวซุ่นชะงักไปนางจ้องมองผู้บำเพ็ญเพียรเยาว์วัยผู้นั้นค่อย ๆ เก็บพลังฝีมืออย่างไม่ขยับเขยื้อน กลิ่นอายปีศาจรอบกายค่อย ๆ สงบลงตามไปด้วย นางหรี่ตามองผู้บำเพ็ญเพียรเยาว์วัยตรงหน้าก่อนจะแค่น้ำเสียงเยาะ "หากข้าสังหารพวกเจ้าสองคนเสีย ย่อมต้องหลบหนีไปทันที จะยังเหลือโอกาสให้เจ้าไปบอกข่าวแก่ผู้บำเพ็ญเฒ่าผู้นั้นอีกหรือ"

"ช่างไร้เดียงสา พลังฝีมือของเจ้ากับข้าต่างกันไม่มาก หากจะปลิดชีพข้าได้ง่ายดายปานนั้น ข้าจะเข้ามาหาที่ตายให้เสียเรื่องอันใด"

เด็กสาววัยเยาว์ชุดชมพูอ่อนกลับส่ายหน้าเบา ๆ นางเอ่ยเย้ยหยัน "อีกประการหนึ่ง ดวงจิตของข้าตั้งไว้ในสำนัก หากเกิดเรื่องขึ้น ย่อมต้องมีคนตามล้างแค้น เจ้าจะเอาตัวรอดไปได้ครบสามส่วนหรือ"