บทที่ 79

บทที่ 79

ฟ้าใสไร้เมฆ ภายใต้ประตูภูเขาที่สูงตระหง่าน

ดวงตาคู่สวยดั่งสายน้ำฤดูใบไม้ร่วงของหญิงสาววัยเยาว์เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาบางเบา คาดว่าเมื่อครู่คงง่วงงันจนเผลอหาวออกมา

ชิงโจวเสวี่ยพินิจมองท่าทางสะพรั่งงดงามของนาง จนตะลึงค้างอยู่กับที่ครู่หนึ่ง

เหนือความคาดหมาย แม้เวลานี้จะเป็นห้วงความทรงจำ ทว่าหยุนซูเฉินในวัยสิบแปดปีกลับมองเห็นนาง

ชิงโจวเสวี่ยเห็นนางหยุดฝีเท้า พินิจมองตนเองอยู่เนิ่นนาน จึงโค้งตาลงอย่างมีมารยาท "แม่นาง ดอกไม้ของท่านร่วงหล่นแล้ว"

นางก้มมองลงที่พื้น ปรากฏว่ามีดอกพุดซ้อนดอกหนึ่งร่วงอยู่จริง ๆ

ชิงโจวเสวี่ยก้มตัวเก็บขึ้นมา ทว่าพอหันกลับไปก็เห็นหยุนซูเฉินเดินไปไกลเสียแล้ว นางจึงรีบสาวเท้าตามไป

"เจ้าตามข้ามาทำไม" หยุนซูเฉินอดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองนางอีกหลายครา

"ลงเขาฝึกตน"