บทที่ 78

บทที่ 78

เนื่องจากการท่องยุทธภพยามลงจากเขาเป็นกิจธุระส่วนตัว จึงไม่ต้องรอคอยผู้ใด กล่าวลาท่านอาจารย์แล้ว ชิงโจวเสวี่ยไปรายงานที่ยอดเขาหลักหนึ่งครา จากนั้นถือกระบี่ชิงซวง สะพายสัมภาระตัวคนเดียวลงจากเขาไป

การเดินทางสายนี้ไปได้ครึ่งทาง กลับบังเอิญพบกับหร่วนหมิงจู เจ้าคนนั้นเอียงศีรษะหัวร่อให้และกล่าวว่า "ที่แท้ศิษย์รุ่นพวกเราต่างก็ถูกตะเพิดออกมาท่องโลกกันหมด เจ้าลงจากเขาเช่นนี้ ศิษย์อาหยุนคิดถึงเจ้าบ้างหรือไม่"

ชิงโจวเสวี่ยส่ายหน้าเบา ๆ ความในใจของท่านอาจารย์นางคาดเดาไม่ค่อยแม่นยำนัก ทว่าหยุนซูเฉินมีอายุขัยมาถึงเพียงนี้ การพลัดพรากจากกันชั่วคราวกับผู้อื่นสักสองสามเดือน ต่อให้เป็นผู้ใด ในใจก็คงนับว่ามิได้คิดถึงกระมัง

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สายตาของนางก็ยังคงต่ำลง สำหรับตัวนางเองแล้ว การอำลาจากถิ่นฐานที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมสิบสี่ปีอย่างกะทันหัน ซ้ำยังต้องออกไปนานถึงเพียงนี้ นับว่าหาใช่ความเต็มใจอย่างแท้จริงไม่ นางจึงเอ่ยถามหร่วนหมิงจูขึ้นมาลอย ๆ ว่า "แล้วท่านอาจารย์ของเจ้าเล่ารู้สึกเช่นไร"

หร่วนหมิงจูกล่าวว่า "เขาน่ะหรือ เขาแทบอยากจะโยนข้าลงมาจากยอดเขาเสียด้วยซ้ำ คราวนี้คงกำลังเตรียมเปิดสุราดีสักไหฉลองเป็นแน่"

ชิงโจวเสวี่ยไม่อาจมองเห็นร่องรอยความหม่นหมองแม้แต่น้อยจากใบหน้าของนาง กลับมีแต่ความแจ่มใสระคนสงสัยจึงเอ่ยว่า "เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงได้ดีใจถึงเพียงนี้"