บทที่ 77

บทที่ 77

ครั้งก่อนที่นางจ้องมองศิษย์เช่นนี้ คือตอนที่อีกฝ่ายอายุครบสิบแปดปี

ในตอนนั้นอีกฝ่ายไม่มีทีท่าหลบเลี่ยงใด ๆ เลย ยามเผชิญหน้ากับการถอยหนีของนางกลับแสดงสีหน้าสงสัยใคร่รู้เสียด้วยซ้ำ

หยุนซูเฉินไม่ได้เบือนสายตาหนี นางก้มลงมองตามสัญชาตญาณ ชั่วครู่ก็เงยหน้าขึ้นอีกครา

แม่นางผู้นั้นมีผิวพรรณผุดผ่องดั่งหยกขาวงดงามยิ่งนัก พร้อมกับเสียงน้ำกระเซ็นซู่ เส้นผมสีดำขลับครึ่งหนึ่งจมดิ่งลอยละล่องอยู่ในผืนน้ำ

แม้ว่านางจะย้ำเตือนอยู่ข้างหูทุกวี่ทุกวัน ว่าอย่าได้ถอดอาภรณ์ต่อหน้าผู้อื่น และทางที่ดีไม่ควรไร้ความระมัดระวังต่อหน้าท่านอาจารย์ แต่เมื่อดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว เกรงว่าอีกฝ่ายคงจะรับฟังแต่เพียงผ่าน ๆ และจดจำกฎเกณฑ์เหล่านี้ไว้อย่างแข็งทื่อราวกับกฎระเบียบของแดนไท่ชู ทว่าในใจกลับไม่ได้มีความละอายต่อเรื่องทำนองนี้เลยแม้แต่น้อย

ชิงเอ๋อร์ยามนี้สติสัมปชัญญะไม่ค่อยกระจ่างชัดนัก นางเอนกายพิงขอบอ่างด้วยอาการมึนเมา หยุนซูเฉินมองอยู่เนิ่นนาน รู้สึกว่าอีกฝ่ายคงจะเผลอหลับไปได้ทุกเมื่อ และไม่รู้ว่าการแช่อยู่ในน้ำเช่นนี้ ตกลงกำลังชำระล้างสิ่งใดกันแน่

ใต้แขนเสื้อกว้าง มือของหยุนซูเฉินกำเข้าหากันแน่นเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น