บทที่ 76

บทที่ 76

เจ้าสำนักแวะมาเยือนหอกระบี่เพื่อดูเหล่าศิษย์รุ่นเยาว์ฝึกกระบี่เป็นครั้งคราว และสะดุดตาเข้ากับชิงโจวเสวี่ยได้ในทันที

นางกำลังร่ายรำกระบี่อยู่จริงๆ เพียงแต่ในทุกกระบวนท่ากลับแฝงไปด้วยความเหม่อลอยและกังวลใจอยู่หลายส่วน

เจ้าสำนักยืนมองอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเอ่ยปากห้าม "หากทุกกระบวนท่าแทงออกไปไม่ตรงจุด การฝึกจนติดเป็นนิสัยจะส่งผลเสียต่อตัวเจ้า สู้หยุดพักผ่อนเสียยังดีกว่า"

ชิงโจวเสวี่ยได้สติกลับมา เมื่อครู่นางจมดิ่งอยู่ในความคิดจนไม่ทันสังเกตเห็นว่าเจ้าสำนักมาถึงแล้ว

"—เจ้าค่ะ"

ว่าแล้วนางจึงเก็บกระบี่เข้าฝัก เดินไปหาที่เงียบๆ นั่งลง และยังคงมีสีหน้าครุ่นคิดอยู่เช่นเดิม

บนใบหน้าของนางมักจะไร้ซึ่งความรู้สึกเป็นปกติอยู่แล้ว จึงทำให้ไม่อาจซ่อนอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ได้มิด ยามที่มีเรื่องให้กังวลใจ ใครมองแวบเดียวก็ดูออกทันที

"ช่วงนี้มีเรื่องใดติดขัดไม่เข้าใจหรือ" เจ้าสำนักรู้สึกอยู่เสมอว่าเด็กคนนี้มีอาการผิดปกติ ทั้งร่างราวกับใบไม้แห้งร่วงโรยในฤดูใบไม้ร่วง ดูไร้เรี่ยวแรงไร้ชีวิตชีวา

ชิงโจวเสวี่ยส่ายหน้า เอ่ยเพียงเบาๆ ว่า "ศิษย์เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเจ้าค่ะ"