บทที่ 75

บทที่ 75

ชิงโจวเสวี่ยสบตากับหยุนซูเฉิน

หยุนซูเฉินนอนหลับไปหลับมาเมื่อครู่ ร่างกายก็ไถลเลื่อนลงมา ขณะนี้จึงใช้ศีรษะหนุนตักของศิษย์สาวไว้พอดี หลังจากที่นางเอ่ยประโยคนี้ออกมา ก็พลันลืมตาขึ้นทันที สีหน้ายังคงมีความอ่อนโยน ทว่าความจริงแล้วกลับแอบสำรวจตรวจสอบอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ ไม่ยอมปล่อยให้พลาดร่องรอยความรู้สึกใด ๆ ของชิงโจวเสวี่ยเลยแม้แต่น้อย

ทว่าศิษย์สาวของนางในยามส่วนใหญ่แล้ว บนใบหน้าไม่ได้มีความเปลี่ยนแปลงอันใดที่เด่นชัดนัก ยามที่ได้ยินคำพูดนี้ หางคิ้วก็ขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาทั้งคู่ก็ทอดต่ำลง จ้องมองนางนิ่งไม่ขยับไปไหน

"ท่านอาจารย์คือคนที่ข้าสนิทที่สุดเจ้าค่ะ"

นางไม่ได้ใช้เวลาคิดอยู่นานนัก คงเป็นเพราะรู้สึกว่าคำถามนี้เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย "ศิษย์จะอยู่เป็นเพื่อนท่านไปตลอดเจ้าค่ะ"

"......คนสนิทงั้นหรือ"

ดวงตางามคู่นั้นเดิมทีโค้งมนอย่างอ่อนโยน สามารถทำให้หัวใจผู้คนสั่นไหวได้ ในยามนี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ภายในแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

คนที่สนิทที่สุด เรียกย่อ ๆ ว่าคนสนิท แม้ว่าจะดูแปลกอยู่บ้าง ทว่าชิงโจวเสวี่ยรู้สึกว่าก็น่าจะเป็นเช่นนี้ และไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไร นางจึงส่งเสียงอืมรับออกมาด้วยความลังเลและไม่มั่นใจเล็กน้อย อยากจะฟังความคิดเห็นของท่านอาจารย์ที่มีต่อเรื่องนี้

จู่ ๆ หยุนซูเฉินก็ยืดตัวขึ้นตรง หางคิ้วเรียวงามขมวดมุ่น "เจ้าคิดว่า ข้าปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนกับมารดาของเจ้าอย่างนั้นหรือ"