บทที่ 74

บทที่ 74

หอโอสถ

เยว่ฉางเกอกวาดตามองรอบบริเวณ พบว่าสมุนไพรและพฤกษาเซียนนานาชนิดล้วนถูกจัดแยกประเภทไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บรรยากาศภายในห้องสะอาดสะอ้าน มีเพียงกลิ่นจางของสมุนไพรที่ให้ความรู้สึกขมปร่าแต่ช่วยสงบจิตใจ

บนตัวของหลิ่วสวินฉินก็มีกลิ่นอายเช่นนี้

นางส่งสัญญาณให้เยว่ฉางเกอนั่งลง ก่อนจะยื่นมือเดียวไปจับชีพจรให้อีกฝ่าย เมื่อเป็นฝีมือที่นางลงมือเอง อาการบาดเจ็บหนักเบาในใจย่อมประเมินได้คร่าว ๆ อยู่แล้ว นางช่วยโคจรพลังปรับลมปราณให้เล็กน้อยเพื่อสงบความเจ็บปวดจากการต่อสู้ที่ปั่นป่วนอยู่ในเส้นลมปราณ จากนั้นก็ชักมือกลับแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ไปได้แล้ว"

"เจ้ายังอุตส่าห์มีจิตสำนึกขึ้นมาได้ นับว่าหาได้ยากยิ่ง" เยว่ฉางเกอแค่นเสียงเบา "แถมยังใจดีกับข้าเป็นครั้งแรก ช่วงนี้ไปทำเรื่องผิดบาปอะไรมาหรือเปล่า"

"เจ้าอยากให้ข้าสาธิตให้พวกผู้น้อยดูหรือ" หลิ่วสวินฉินปรือตาลงนั่งลงดังเดิม แล้วพลิกตำราแพทย์เปิดขึ้นอีกครั้ง "พูดตรง ๆ ก็พอ เหตุใดต้องใช้วิธีเช่นนี้"

เยว่ฉางเกอเพิ่งอ้าปากจะเอ่ย ทว่าเซียนแพทย์หลิ่วผู้มีวาจาร้ายกาจกลับพ่นออกมาสองคำ "มีโรค"

สตรีผู้นั่งอยู่เบื้องตรงข้ามหลิ่วสวินฉินกลอกตาขึ้นฟ้าทันที มือข้างหนึ่งค้ำแก้มของตนไว้ครู่หนึ่งก่อนจะเลื่อนไถลลงมาตามโครงหน้า เปลี่ยนเป็นใช้นิ้วค้ำคางแทน

"น่าเบื่อสิ้นดี"